پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩٩ - ٣- مدّاحان چاپلوس

در قرآن مجيد و روايات اسلامى از اين كار شديدا مذمّت شده است.

در حديثى از پيغمبر اكرم (ص) مى‌خوانيم: «اذا مدح الفاجر إهتزّ العرش و غضب الرّبّ، هنگامى كه براى شخص فاجر مدح و ثنا گفته شود، عرش خداوند به لرزه در مى‌آيد و پروردگار غضب مى‌كند»! [١] در حديث ديگرى از همان حضرت آمده است: «من مدح سلطانا جائرا و تخفّف و نضعضع له طمعا فيه كان قرينه الى النّار، كسى كه سلطان ظالمى را ثنا گويد و به خاطر طمع در امكانات مادّيش براى او تواضع كند، همنشين او در آتش دوزخ خواهد بود»! [٢] به همين دليل در احاديث اسلامى شديدا نسبت به مدح مدّاحان هشدار داده شده است كه حتى افراد با تقوا مراقب خطرات اين گونه مدّاحان باشند! در حديث معروف نبوى مى‌خوانيم: «احثو في وجوه المدّاحين التّراب، خاك به صورت مدّاحان بپاشيد! (و آنها را از خود دور كنيد كه شما را از عيوب غافل مى‌كنند)». [٣] امير مؤمنان در «عهدنامه» معروف «مالك اشتر»، به مالك در اين زمينه هشدار مى‌دهد و بعد از آن كه او را به همنشينى اهل ورع و صدق و راستى دعوت مى‌كند، مى‌فرمايد: «ثمّ رضهم على الّا يطروك و لا يبجحوك بباطل لم تفعله فانّ كثرة الإطراء تحدث الزّهو و تدني من العزّة، آنان را طورى تربيت كن كه ستايش بيهوده از تو نكنند و تو را نسبت به اعمالى كه انجام نداده‌اى، تمجيد ننمايند! زيرا كثرت مدح و ثنا، خودپسندى و عجب به بار مى‌آورد و انسان را به تكبّر و غرور نزديك مى‌سازد»! [٤].

[١] «بحار الانوار» جلد ٧٤، صفحه ١٥٠.

[٢] «بحار الانوار»، جلد ٧٢، صفحه ٣٦٩.

[٣] «بحار الانوار»، جلد ٧٠، صفحه ٢٩٤.

[٤] «نهج البلاغه»، نامه ٥٣.