پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٠ - ١- تاريخچه خانه كعبه

او نخستين كسى بود كه خانه را بنا كرد و بر گرد آن طواف نمود، سپس در طوفان نوح ويران شد و ابراهيم به كمك فرزندش اسماعيل، طبق آيات صريح قرآن‌ [١] بار ديگر آن را بنا كرد و حجّ خانه خدا به جا آورد و اين اوّلين خانه توحيد است كه براى انسانها قرار داده شد: «إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبارَكاً» [٢] و همان گونه كه قبلا اشاره شد- طبق روايات- در محاذى آن در آسمانها مركز عبادتى است كه فرشتگان بر گرد آن مى‌گردند، حتّى گفته شده كه محلّ خانه كعبه اوّلين نقطه خشكى بود كه سر از زير آب در آورد [٣] و داستان «دحو الارض» نيز اشاره به همين معنى است كه در آغاز، مجموعه روى زمين بر اثر بارانهاى سيلابى زير آب بود، آبها كم كم در مناطق پايين‌تر جاى گرفتند و خشكيها از زير آب سر بر آوردند و اوّلين نقطه، همين محلّ خانه كعبه بود.

در باره عظمت و اهميّت خانه كعبه روايات فراوان- چه در نهج البلاغه و غير نهج البلاغه- وارد شده است، از جمله در حديثى از امام باقر (ع) مى‌خوانيم: «ما خلق اللّه عزّ و جلّ بقعة فى الارض احبّ اليه منها- ثمّ اومأ بيده نحو الكعبة- و لا اكرم على اللّه عزّ و جلّ منها، خداوند هيچ نقطه‌اى در زمين را نيافريده كه محبوبتر به سوى او از آن باشد- سپس با دست خود به سوى كعبه اشاره كرد- و نه هيچ نقطه‌اى نزد خداوند گراميتر از آن است».

در آغاز همين حديث آمده است: «انّ النّظر اليها عبادة، حتّى نگاه كردن به آن عبادت است». [٤] خانه كعبه، رمز وحدت مسلمين و مركز دايره صفوف جماعات آنها در شبانه روز، در كلّ جهان است.

[١] سوره بقره، آيه ١٢٧.

[٢] سوره آل عمران، آيه ٩٦.

[٣] شرح نهج البلاغه خويى، جلد ٢، صفحه ٢٣٥.

[٤] فروع كافى، جلد ٤، صفحه ٢٤٠ (باب فضل النظر الى الكعبه).