پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٦ - در عالم فرشتگان

عبادت مى‌داشت، فرشتگان عالم بالا در همه جا مشغول عبادتند تا بندگان زمينى تصوّر نكنند عبادت كردن يا نكردن آنها اثرى در كبريايى او مى‌گذارد و اگر جملگى آنها كافر گردند بر دامن كبرياى او گردى نمى‌نشيند: «إِنْ تَكْفُرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنْكُمْ». [١] سپس به اوصاف اين مجموعه از فرشتگان پرداخته، مى‌فرمايد: «نه خواب چشمان، آنها را مى‌پوشاند و نه عقل آنها گرفتار سهو و خطا مى‌شود، نه بدن آنها سستى مى‌گيرد و نه غفلت نسيان بر آنان عارض مى‌گردد» (لا يغشاهم نوم العيون و لا سهو العقول و لا فترة الابدان و لا غفلة النّسيان).

به عكس انسانها كه اگر برنامه عبادتى را تكرار كنند، به طور تدريجى گرفتار اين حالات مى‌شوند، كم كم خواب چشمانشان را فرا مى‌گيرد، بدن سست مى‌شود و سهو و نسيان عارض مى‌گردد. ولى ملائكه عبادت كننده، هرگز گرفتار اين حالات نمى‌شوند.

آنها چنان عاشق عبادت و غرق مناجات و تسبيحند كه هرگز خواب و غفلت و فتورى به آنها دست نمى‌دهد.

به تعبير ديگر كوتاهى در انجام اين وظيفه مهم از امورى سرچشمه مى‌گيرد كه هيچ يك از آنها در اين فرشتگان نيست. گاه منشأ آن خستگى است، گاه خواب چشمها، گاه سهو عقلها، گاه سستى بدن و گاه غفلت و نسيان و چون هيچ يك از اين امور در آنها نيست، هرگز در عبادت پروردگار كندى نمى‌ورزند.

سپس به بيان مجموعه دوّم از فرشتگان پرداخته، مى‌فرمايد: «گروهى از آنان امناى وحى خدا و زبان گوياى او به سوى پيامبران و پيوسته براى رساندن حكم و فرمانش در آمد و شد هستند» (و منهم امناء على وحيه و السنة الى رسله و مختلفون‌

[١] سوره زمر، آيه ٧.