پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٩ - ١- بهشت آدم كدام بهشت بود؟

فاغفر لى انّك خير الغافرين». [١] شبيه اين مضمون، در رواياتى كه از امام باقر يا امام صادق- عليهما السلام- نقل شده، نيز ديده مى‌شود. [٢] ولى در اكثر روايات مى‌خوانيم كه اين كلمات، توسل به خمسه طيبه، محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين- عليهم السلام- بوده است.

چنانچه در كتاب خصال از ابن عباس نقل مى‌كند كه از پيغمبر اكرم (ص) پرسيدم كلماتى كه آدم از پروردگارش دريافت داشت چه بود؟ پيامبر (ص) فرمود:

«ساله بحقّ محمّد و على و فاطمة و الحسن و الحسين الّا تبت عليه فتاب اللّه عليه انّه هو التّواب الرّحيم، از خداوند به حقّ اين پنج تن مقدس، تقاضا كرد كه توبه او را بپذيرد و خدا توبه او را پذيرفت». [٣] قابل توجّه اين كه همين معنى با تفاوت بسيار كمى در تفسير معروف «الدّر المنثور» كه از تفاسير روايى اهل سنت است، نقل شده است. [٤] در روايت ديگرى كه از تفسير امام حسن عسكرى (ع) نقل شده است مى‌خوانيم: «هنگامى كه آدم مرتكب آن خطا شد و از پيشگاه خداوند متعال پوزش طلبيد، عرض كرد: پروردگارا توبه مرا بپذير و عذر مرا قبول كن، من به آثار سوء گناه و خوارى آن با تمام وجودم پى بردم. خداوند فرمود: آيا به خاطر ندارى كه به تو دستور دادم در شدائد و سختيها و حوادث سنگين و دردناك، به محمّد و آل پاك او مرا بخوانى؟ آدم عرض كرد: پروردگارا آرى. خداوند فرمود: آنها محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين- عليهم السلام- هستند پس مرا به نام آنها بخوان تا

[١] بحار الانوار، جلد ١١، صفحه ١٨١.

[٢] تفسير نور الثقلين، جلد ١، صفحه ٦٧.

[٣] كتاب خصال بنا به نقل تفسير نور الثّقلين، جلد ١، صفحه ٦٨.

[٤] تفسير الدر المنثور، جلد ١، صفحه ٦٠ (ذيل آيه ٣٧ سوره بقره).