پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٢ - بعثت پيامبران و مسئوليت بزرگ آنان

شده الهى را به آنان يادآورى نمايند و با ابلاغ دستورات او حجّت را بر آنها تمام كنند و گنجهاى پنهانى عقلها را براى آنها آشكار سازند و آيات قدرت خدا را به آنها نشان دهند، از جمله: سقف برافراشته آسمان كه بر فراز آنهاست و گاهواره زمين كه در زير پاى آنها نهاده شده و وسايل زندگى كه حيات به آنها مى‌بخشد و سرآمدهاى عمر كه آنان را فانى مى‌سازد و مشكلات و رنجهايى كه آنان را پير مى‌كند و حوادثى كه پى در پى بر آنان وارد مى‌شود. و خداوند سبحان هيچ گاه جامعه بشرى را از پيامبر مرسل، يا كتاب آسمانى، يا دليلى قاطع، يا راهى روشن خالى نگذارده است، پيامبرانى كه كمى نفراتشان و فزونى دشمنان و تكذيب كنندگانشان، آنها را از انجام وظايف، باز نمى‌داشت، پيامبرانى كه بعضى به ظهور پيامبرى آينده بشارت مى‌دادند و بعضى از طريق پيامبر پيشين شناخته شده بودند و به اين ترتيب قرنها گذشت و روزگاران، سپرى شد، پدران رفتند و فرزندان، جانشين آنان شدند.

شرح و تفسير

بعثت پيامبران و مسئوليت بزرگ آنان‌

در اين بخش از كلام مولا، سخن از بعثت انبيا به ميان آمده است. در واقع مرحله‌اى است بعد از مرحله آفرينش آدم و گام نهادن او بر روى زمين و در اين بخش، نخست اشاره به علّت بعثت انبيا مى‌فرمايد و سپس ماهيّت و محتواى دعوت آنها را روشن مى‌سازد و در مرحله سوّم چگونگى تعليمات آنها را روشن مى‌كند و در نهايت، سخن از ويژگيهاى انبيا و مقاومت آنها در برابر مشكلات و ارتباط آنان با يكديگر در طول زمان به ميان مى‌آورد.

در مرحله اوّل مى‌فرمايد: «خداوند سبحان از فرزندان آدم (ع) پيامبرانى برگزيد و