ترديدى نيست كه مقصود از استشفا به تربت امام حسين عليه السلام ، اين نبوده كه تربت ايشان به طور مطلق (هميشه و همه جا) ، جاى گزين دارو و درمان گردد . يكى از دلايل روشن اين مطلب ، احاديث فراوانى است كه در آنها به مراجعه به طبيب و بهره گيرى از دارو ، توصيه شده است . بنا بر اين ، توصيه به استشفا به تربت سيّد الشهدا عليه السلام و گوشزد كردن تأثير آن در درمان بيمارى ها ، مانند توصيه به دعا و صدقه در درمان بيمارى ها و بيان تأثير آنهاست . به سخن ديگر ، همان طور كه دعا و صدقه ، در كنار بهره گيرى از درمان هاى معمولى ، نقش مكمّل درمان را ايفا مى نمايند و در شرايط ويژه اى كه دارو اثر ندارد ، گاهى دردهاى بى درمان را درمان مى كنند ، تربت سيّد الشهدا عليه السلام نيز به همين گونه ، در درمان بيمارى ها مؤثّر است . همچنين ، چنان كه هر چه شرايط اجابت دعا بيشتر فراهم شود و موانع آن بيشتر برطرف گردد ، دعا به اجابت ، نزديك تر مى شود ، فراهم ساختن شرايط بهره مندى از بركات تربت امام حسين عليه السلام و برطرف كردن موانع تأثير آن نيز ، موجب بهره ورىِ بيشترى از بركات تربت آن امام است .