١٦٦.الكافى ـ به نقل از ابو جارود ـ : امام باقر عليه السلام فرمود : «هنگامى كه اجل حسين عليه السلام در رسيد ، وصيّتش را كه مكتوب بود، در نوشته اى (نامه اى) در هم پيچيده ، به دخترش فاطمه سپرد و چون شهادت حسين عليه السلام به وقوع پيوست ، فاطمه ، آن را به على بن الحسين عليه السلام سپرد» . به امام عليه السلام گفتم : خدايت رحمت كند ! در آن، چه بود؟ فرمود : «آنچه آدمى زاده از آغاز تا نيست شدن دنيا به آن، نياز دارد» . [١]

١٦٧.الغيبة ، طوسى ـ به نقل از احمد بن ابراهيم ـ : در سال ٢٦٢ هجرى [٢] بر حكيمه ، دختر امام جواد عليه السلام وارد شدم. از پشتِ پرده با او سخن گفتم و از دينش پرسيدم . او همه كسانى را كه امامِ خود مى دانست ، نام برد و حتّى نام [كوچكِ] حجّة بن الحسن را نيز بر زبان آورد . به او گفتم : خدا ، مرا فداى تو كند ! آيا او را ديده اى يا خبر دارى؟ گفت : اين را از نامه اى (وصيّتى) كه ابو محمّد (امام عسكرى) به مادر خود نوشته ، مى دانم . به او گفتم : آن كودك ، كجاست؟ گفت : پنهان است . گفتم : شيعه ، به چه كسى پناه ببرد؟

[١] لَمّا حَضَرَ الحُسَينَ عليه السلام ما حَضَرَهُ ، دَفَعَ وَصِيَّتَهُ إلَى ابنَتِهِ فاطِمَةَ ، ظاهِرَةً في كِتابٍ مُدرَجٍ ، فَلَمّا أن كانَ مِن أمرِ الحُسَينِ عليه السلام ما كانَ ، دَفَعَت ذلِكَ إلى عَلِيِّ بنِ الحُسَينِ عليه السلام . قُلتُ لَهُ : فَما فيهِ ، يَرحَمُكَ اللّه ُ ؟ فَقالَ : ما يَحتاجُ إلَيهِ وُلدُ آدَمَ مُنذُ كانَتِ الدُّنيا إلى أن تَفنى (الكافى : ج ١ ص ٣٠٤ ح ٢ ، بصائر الدرجات : ص ١٦٨ ح ٢٤) . [٢] در كمال الدين آمده است : سال هشتاد و دو .