چنين آمده است كه : مسافر مى تواند نزد «قبر امام حسين عليه السلام » ، [١] نمازهاى شكسته را تمام بخواند . نكته قابل توجّه ، اين است كه احاديثى كه آن محدوده را با تعبير «حائر» يا «نزد قبر حسين عليه السلام » ياد كرده اند ، از نظر سند ، معتبر نيستند ؛ امّا سند دو مورد از احاديثى كه در آنها تعبير «حرم» آمده ، صحيح و معتبر است . بنا بر اين ، براى تعيين محدوده تخيير ، بايد محدوده حرم سيّد الشهدا عليه السلام را به دست آورد . در برخى از احاديث ، حريم قبر امام حسين عليه السلام ، يك فرسنگ در يك فرسنگ ، و در برخى از احاديث ، پنج فرسنگ در چهار فرسنگ ، ذكر شده است ؛ ولى اين احاديث از نظر سند ، معتبر نيستند . در روايت صحيح حسين بن ثُوَير از امام صادق عليه السلام ، [٢] فاصله ميان شطّ فرات و مزار امام حسين عليه السلام ، «حرم خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله » ناميده شده است . به هر حال ، گويا روايت معتبرى در دست نيست كه محدوده حرم امام عليه السلام را به روشنى مشخّص كند . بنا بر اين ، مى توان گفت كه تعيين محدوده آن ، به عرفْ واگذار شده و همان طور كه بسيارى از فقها گفته اند ، قدر مُتيقَّن براى محدوده جواز قصر و اتمام نماز ، داخل بودن در حرم فعلىِ آن امام است . البته اگر محدوده حرم ، توسعه داده شود ، ظاهرا تا هر جا كه حرم ناميده شود ، مشمول احاديثِ تخيير خواهد بود .

[١] ر . ك : دانش نامه امام حسين عليه السلام : ج ١٢ ص ٤٠٥ ح ٣٣٧٩ ـ ٣٣٨٠. [٢] إذا أتيت أبا عبد اللّه عليه السلام ، فاغتسل على شاطئ الفرات ثمّ البس ثيابك الطاهرة ، ثُمّ امش حافيا ، فإنّك فى حرم من حرم اللّه و حرم رسوله ... ؛ چون به زيارت امام حسين عليه السلام رفتى ، در ساحل فرات ، غسل كن و لباس پاكيزه خود را بر تن كن . آن گاه ، با پاى برهنه ، پياده برو ؛ چرا كه تو [در آن هنگام ، ]در يكى از حرم هاى خدا و پيامبرش هستى» (الكافى : ج ٤ ص ٥٧٥ ح ٢) .