در احاديث ، آثار و بركات مختلفى براى تربت سيّد الشهدا عليه السلام ذكر شده است ، مانند : استشفا (شفا خواستن) به واسطه آن ، ثواب سجده بر آن ، همراه داشتن آن ، تبرّك جستن به آن در زندگى و حتّى پس از مرگ ، و برداشتن كام كودك با آن . از نظر عقلى ، بديهى است كه خداوند متعال مى تواند بر اساس حكمت بى پايان خود ، آثار و بركاتى را كه بدانها اشارت رفت ، بر تربت آن امام ، مترتّب نمايد . به عبارت ديگر ، اين ، كارى است ممكن ؛ ولى در باره ثبوت اين بركات ، پرسش هايى وجود دارد كه بايد به آنها پاسخ داد ، مانند اين كه : آيا صدور احاديثى كه بر اين آثار ، دلالت دارند ، قطعى است؟ چرا تربت ديگرِ اهل بيت عليهم السلام ، چنين بركاتى ندارد ؟ محدوده زمينى كه خاكش داراى آثارِ ياد شده است ، تا كجاست؟ تأثير درمانى آن ، مطلق است ، يا شرايط و موانعى دارد؟

١ . اعتبارسنجى احاديث

در ميان احاديثى كه بركاتى را براى تربت سيّد الشهدا عليه السلام برشمرده اند ، سند برخى ضعيف است ؛ امّا در ميان آنها صحيح و معتبر هم وجود دارد و از اين روست كه هر چند «خوردن خاك» ، در اسلام ، ممنوع است و گناه محسوب مى شود ، فقهاى اماميه اتّفاق نظر دارند كه خوردن تربت امام حسين عليه السلام به اندازه يك نخود براى استشفا ، جايز است و حتّى به گفته برخى از فقها ، احاديث در اين باره ، در حدّ تواتر است . افزون بر اين ، درمان شدن بسيارى از بيماران در طول تاريخ پس از واقعه كربلا به