در اين لايه ، هدف از حادثه عاشورا از منظر خداوند متعال، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و اولياى دين ، منظور مى گردد . در اين جا ، ديگر ، هدف به يك برهه از تاريخ ، محدود نمى شود ؛ بلكه جاودانه ساختن مشعل آزاديخواهى، مبارزه با ستم، بروز كرامت انسانى و آگاهى بخشى منظور است . در اين جا ميان امام حسين عليه السلام و نهاد انسان ها در طول تاريخ ، رابطه اى عاطفى برقرار مى شود. به نظر مى رسد كه تعبيرهاى زير را در سايه چنين لايه اى از هدف ، مى توان فهميد و تفسير كرد . از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله روايت شده كه فرمود : إنَّ لِقَتلِ الحُسَينِ حَرارَةً فى قُلوبِ المُؤمِنينَ لا تَبرُدُ أبَداً . [١] همانا با كشته شدن حسين ، حرارتى در دل مؤمنان ايجاد مى شود كه هرگز ، سرد نمى گردد . با اين نگاه ، مى توان راز و رمز احكام ويژه اى را كه در مجموعه تعاليم شيعه ، در باره حادثه عاشورا و امام حسين عليه السلام وارد شده ، فهميد و تحليل كرد ، كه عبارت اند از : ١. حِلّيتِ خوردن تربت امام حسين عليه السلام براى استشفا؛ ٢. استحباب سجده بر تربت امام حسين عليه السلام ؛ ٣. استحباب ذكر گفتن با تسبيح تربت امام حسين عليه السلام ؛ ٤. استحباب بر داشتن كام كودك با تربت امام حسين عليه السلام ؛ ٥. استحباب حُنوط ميّت با تربت امام حسين عليه السلام ؛

[١] مستدرك الوسائل : ج ١٠ ص ٣١٨ ح ١٢٠٨٤ .