٢٣٦.الأمالى ، طوسى ـ به سندش ، از امام زين العابدين عليه السلام ، از كه هفت روزه شد ، پيامبر صلى الله عليه و آله نزد من آمد و فرمود: «پسرم را برايم بياور» . . . و سپس فرمود: «اى ابا عبد اللّه ! بر من گران است» و سپس گريست. گفتم: پدر و مادرم فدايت باد! امروز كه روز اوّل است ، چنين كردى ؟ ماجرا چيست؟ فرمود: «بر اين پسرم مى گريم . او را دسته اى متجاوزِ كافر از بنى اميّه مى كشند . خدا ، شفاعت مرا در روز قيامت ، نصيبشان نكند! مردى او را مى كشد كه به دين ، ضربه مى زند و به خداى بزرگ ، كفر مى ورزد» . [١]

٢٣٧.كنز العمّال ـ به نقل از ابن عمرو ، از پيامبر خدا صلى الله علي : «يزيد! خداوند ، يزيد ، آن طعنه زن نفرين گو را بركت ندهد! هان! خبر درگذشت محبوبم و فرزند نازنينم، حسين ، به من رسيد . خاكِ مَرقدش را برايم آوردند و قاتلش را ديدم. هان كه او پيش چشم گروهى كشته نمى شود و يارى اش نمى كنند، جز آن كه خدا همه آنان را كيفر مى دهد! [٢]

٢ / ١٣

پيشگويى پيامبر صلى الله عليه و آله درباره چگونگى شهادت او

٢٣٨.الأمالى ، صدوق ـ به نقل از ابن عبّاس ، از پيامبر خدا صلى الله عل : هنگامى كه حسين را ديدم، آنچه را پس از من با او مى كنند، به ياد آوردم . گويى كه مى بينم به حرم و قبر من پناه آورده ؛ امّا پناهش نمى دهند و در رؤيايش ، او را به سينه ام مى چسبانم و به او فرمان

[١] فَلَمّا كانَ يَومُ سابِعِهِ [أيِ الحُسَينِ عليه السلام ]جاءَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله فَقالَ : هَلُمِّي ابني ... ثُمَّ قالَ : يا أبا عَبدِ اللّه ِ ، عَزيزٌ عَلَيَّ ، ثُمَّ بَكى . فَقُلتُ : بِأَبي أنتَ واُمّي ، فَعَلتَ في هذَا اليَومِ وفِي اليَومِ الأَوَّلِ ! فَما هُوَ ؟ فَقالَ : أبكي عَلَى ابني هذا ، تَقتُلُهُ فِئَةٌ باغِيَةٌ كافِرَةٌ مِن بَني اُمَيَّةَ ، لا أنالَهُمُ اللّه ُ شَفاعَتي يَومَ القِيامَةِ ، يَقتُلُهُ رَجُلٌ يَثلِمُ الدّينَ ، ويَكفُرُ بِاللّه ِ العَظيمِ ! (الأمالى ، طوسى : ص ٣٦٧ ح ٧٨١) . [٢] يَزيدُ ، لا بارَكَ اللّه ُ في يَزيدَ ! الطَّعّانِ اللَّعّانِ ، أما إنَّهُ نُعِيَ إلَيَّ حَبيبي وسُخَيلي حُسَينٌ ، اُتيتُ بِتُربَتِهِ ورَأَيتُ قاتِلَهُ ، أما إنَّهُ لا يُقتَلُ بَينَ ظَهرانَي قَومٍ فَلا يَنصُرونَهُ إلّا عَمَّهُمُ اللّه ُ بِعِقابٍ (كنز العمّال : ج ١٢ ص ١٢٨ ح ٣٤٣٢٤) .