گزيده دانشنامه امام حسين عليه السلام - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨٤٧
٧٣٠.كامل الزيارات ـ به نقل از حارث اَعوَر ، از امام على عليه السلام مى خوانند . پس حال كه چنين است ، مبادا شما جفا كنيد [ و او را زيارت نكنيد ] ! [١]
٢ / ٥
زيارت نكردن امام حسين عليه السلام ، نافرمانى از اهل بيت عليهم السلام است
٧٣١.تهذيب الأحكام ـ به نقل از حلبى ـ : به امام صادق عليه السلام گفتم : فدايت شوم ! در باره كسى كه مى تواند حسين عليه السلام را زيارت كند ، امّا آن را وا مى گذارد ، چه مى گويى ؟ امام عليه السلام فرمود : «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و ما را نافرمانى كرده و كارى را كه به سود اوست ، سبُك شِمرده است . هر كس حسين عليه السلام را زيارت كند ، خداوند ، در پى حاجت هاى اوست و آنچه از كارهاى دنيا كه او را انديشناك كرده ، برايش كفايت مى شود [ و حل مى گردد ] . اين زيارت ، روزى را به سوى بنده مى كِشد و آنچه را هزينه كرده ، جبران مى كند و گناهان پنجاه ساله اش آمرزيده مى شود و در حالى به سوى خانواده اش باز مى گردد كه هيچ گناه و خطايى نيست ، جز آن كه از نامه عملش محو مى شود . و اگر در سفرش بميرد ، فرشتگان ، فرود مى آيند و او را غسل مى دهند و درى به سوى بهشت ، برايش گشوده مى شود كه روحش ، از آن وارد مى شود تا آن گاه كه محشور شود ، و اگر سالم برسد ، درى از روزى بر او گشوده مى شود و برايش در برابر هر درهمى كه هزينه كرده ، ده هزار درهم مى دهند و آن را برايش مى اندوزند ، و چون محشور شود ، به او گفته مى شود : براى تو در برابر هر درهمى ، ده هزار درهم است . خداوند ، سود تو را در نظر داشته و آن را نزد خود ، برايت اندوخته است » . [٢]
[١] بِأَبي واُمِّيَ الحُسَينُ المَقتولُ بِظَهرِ الكوفَةِ ، وَاللّه ِ ، كَأَنّي أنظُرُ إلَى الوُحوشِ مادَّةً أعناقَها عَلى قَبرِهِ مِن أنواعِ الوَحشِ ، يَبكونَهُ ويَرثونَهُ لَيلاً حَتَّى الصَّباحِ ، فَإِذا كانَ ذلِكَ فَإِيّاكُم وَالجَفاءَ ! (كامل الزيارات : ص ١٦٥ ح ٢١٤ ، بحار الأنوار : ج ٤٥ ص ٢٠٥ ح ٩) . [٢] قُلتُ لَهُ : جُعِلتُ فِداكَ ! ما تَقولُ فيمَن تَرَكَ زِيارَةَ الحُسَينِ عليه السلام وهُوَ يَقدِرُ عَلى ذلِكَ؟ قالَ : إنَّهُ قَد عَقَّ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله وعَقَّنا ، وَاستَخَفَّ بِأَمرٍ هُوَ لَهُ ، ومَن زارَهُ كانَ اللّه ُ لَهُ مِن وَراءِ حَوائِجِهِ ، وكُفِيَ ما أهَمَّهُ مِن أمرِ دُنياهُ ، وإنَّهُ يَجلِبُ الرِّزقَ عَلَى العَبدِ ، ويُخلِفُ عَلَيهِ ما يُنفِقُ ، ويُغفَرُ لَهُ ذُنوبُ خَمسينَ سَنَةً ، ويَرجِعُ إلى أهلِهِ وما عَلَيهِ وِزرٌ ولا خَطيئَةٌ إلّا وقَد مُحِيَت مِن صَحيفَتِهِ . فَإِن هَلَكَ في سَفرَتِهِ نَزَلَتِ المَلائِكَةُ فَغَسَّلَتهُ ، وفُتِحَ لَهُ بابٌ إلَى الجَنَّةِ يَدخُلُ عَلَيهِ روحُها حَتّى يُنشَرَ ، وإن سَلِمَ فُتِحَ لَهُ البابُ الَّذي يَنزِلُ مِنهُ رِزقُهُ ، ويُجعَلُ لَهُ بِكُلِّ دِرهَمٍ أنفَقَهُ عَشَرَةُ آلافِ دِرهَمٍ ، وذُخِرَ ذلِكَ لَهُ ، فَإِذا حُشِرَ قيلَ لَهُ : لَكَ بِكُلِّ دِرهَمٍ عَشَرَةُ آلافِ دِرهَمٍ ، إنَّ اللّه َ نَظَرَ لَكَ فَذَخَرَها لَكَ عِندَهُ (تهذيب الأحكام : ج ٦ ص ٤٥ ح ٩٦ ، كامل الزيارات : ص ٢٤٦ ح ٣٦٦) .