يارى كردن ايشان امتناع مى كردند ، پيشگويى كرده بود . در نهج البلاغه آمده كه امام عليه السلام خطاب به آنها فرمود : أما وَاللّه ِ لَيُسَلَّطَنَّ عَلَيكُم غُلامُ ثَقيفٍ الذَّيّالُ المَيّالُ ، يَأكُلُ خَضِرَتَكُم ، وَ يُذيبُ شَحمَتَكُم ، إيهٍ أبا وَذحَةَ . [١] به خداوند سوگند كه جوانى ثَقَفى (حَجّاج) بر شما تسلّط خواهد يافت ؛ متكبّر و منحرفى كه سبزه هاى (دارايى هاى) شما را مى خورد ، و پيه هايتان را آب مى كند ! بس كن ، ابو وَذحه . [٢] آرى ! مردمى كه از يارى رساندن به كسانى چون امام على ، امام حسن و امام حسين عليهم السلام امتناع ورزند ، سزاوار سلطه يافتن حَجّاج بن يوسف بر خويش اند . در سال ٧٥ هجرى ، يعنى چهارده سال پس از فاجعه كربلا ، اين پيشگويى امام على عليه السلام تحقّق يافت . حَجّاج ، در طول حكومتش ، صد و بيست هزار نفر را كُشت [٣] و هشتاد هزار نفر را ـ كه سى هزار نفر از آنها زن بودند ـ به زندان انداخت . [٤]

٥ . سخت ترين كيفرها در آخرت

احاديث مربوط به شدّت كيفر (مجازاتِ) قاتلان امام حسين عليه السلام و ياران ايشان ، بسيارند كه در اين جا تنها به ذكر يك نمونه بسنده مى كنيم : شيخ صدوق از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله روايت كرده است كه فرمود : إنَّ فِى النّارِ مَنزِلَةً لَم يَكُن يَستَحِقُّها أحَدٌ مِنَ النّاسِ إلّا بِقَتلِ الحُسَينِ بنِ عَلِىٍّ

[١] نهج البلاغة: خطبه ١١٦ . [٢] وَذحَه : جُعَل ؛ سِرگينْ چرخان . ابو وَذحه ، كُنيه اى است كه بعدها ، حَجّاج ، به آن ، شهرت يافت و اشاره است به داستان حَجّاج و وَذْحه كه روزى ، وى نشسته بود و وذحه اى با زحمت ، پِشكِلى را مى غلتانْد و به جانب او مى آمد . حَجّاج گفت : اين ، سوسكى از سوسك هاى شيطان است . [٣] سنن الترمذى : ج ٤ ص ٤٩٩ ش ٢٢٢٠ ، تهذيب التهذيب : ج ١ ص ٥١٠ ، تاريخ الطبرى : ج ٦ ص ٣٨٢ . [٤] تاريخ دمشق : ج ١٢ ص ١٨٥ ، تاريخ الإسلام : ج ٦ ص ٣٢٣ ، بغية الطلب فى تاريخ حلب : ج ٥ ص ٢٠٤٥ .