قوى است ، اگر چه براى مقصود مورّخ ، كافى نيست . [١] پيش از شعرانى نيز ، ميرزا عبد اللّه اَفَندى ، همكار عالم و كتاب شناس علّامه مجلسى ، اكثر روايات اين كتاب و بلكه همه آن را مأخوذ از كتب غير مشهور و غير قابل اعتماد دانسته است . [٢] علّامه سيّد محسن امين عاملى نيز اين سخن را تأييد نموده است . [٣] محدّث نورى ، برخى گزارش هاى كتاب را بدون پشتوانه تاريخى خوانده [٤] و شهيد مطهّرى ، آن را پر از دروغ ، و تأليف و نشر اين كتاب را مانع مراجعه به منابع اصلى و مطالعه تاريخ واقعى امام حسين عليه السلام دانسته است . [٥] شهيد سيّد محمّد على قاضى طباطبايى نيز مطالب آن را به جهت تعارض با مقاتل معتبر ، بى ارزش و از درجه اعتبار، ساقط مى داند . [٦] نمونه هاى متعدّدى از اخبار غير قابل باور را مى توان در جاى جاى اين كتاب ديد . [٧]

٤ . المنتخب فى جمع المَراثى و الخُطب

فخر الدين بن محمّد على بن احمد طُرَيحى (م ١٠٨٥ ق) ، مؤلّف مجمع البحرين ، مجموعه اى از احاديث و مراثى در باره امام حسين عليه السلام و برخى ديگر از امامان عليهم السلامرا گرد آورد و به قصد گرياندن مؤمنان و تشويق به سوگوارى، آنها را به صورت جُنگ، سامان داد . المنتخب ، تاريخ نگارىِ علمىِ زندگى يا قيام امام حسين عليه السلام نيست و اكثر مطالب

[١] روضة الشهدا : ص ٦ (مقدّمه) . [٢] رياض العلماء : ج ٢ ص ١٩٠ . [٣] أعيان الشيعة : ج ٦ ص ١٢٢ . [٤] لؤلؤ و مرجان : ص ٢٨٧ ـ ٢٨٨ . [٥] حماسه حسينى : ج ١ ص ٥٤ . [٦] تحقيق در باره اوّلْ اربعين حضرت سيّد الشهدا عليه السلام : ص ٦٦ . [٧] مانند : بيست و دو هزار زخم در پيكر امام حسين عليه السلام (روضة الشهدا: ص ٦٠) ، چسبيدن سر به تنه فرزندان مسلم بن عقيل (ص ٢٤١) ، حضور هاشم مرقال (هاشم بن عتبة) در كربلا (ص ٣٠٠) ، قصّه زعفر جنّى (ص ٣٤٦) و عروسى قاسم (ص ٣٢١) .