١٣١١.الفتوح : به مردم مدينه خبر رسيد كه حسين بن على عليه السلام قصد رفتن به عراق دارد . عبد اللّه بن جعفر [بن ابى طالب] به ايشان نوشت : «به نام خداوند بخشنده مهربان . به حسين بن على ، از عبد اللّه بن جعفر . امّا بعد، تو را به خدا سوگند مى دهم كه از مكّه بيرون نرو ؛ زيرا من از اين كارى كه تصميم گرفته اى ، بيمناكم كه مبادا نابودىِ خود و خاندانت را در پى داشته باشد. چون اگر تو كشته شوى ، بيم دارم كه نور زمين ، خاموش شود ؛ چرا كه تو روح هدايت و امير مؤمنان هستى. پس ، در رفتن به عراق، شتاب مكن تا من از يزيد و همه بنى اميّه براى تو، دارايى، فرزندان و دودمانت امان بگيرم. والسّلام!» . حسين بن على عليه السلام به وى نوشت : «امّا بعد، نامه ات به من رسيد و آن را خواندم و آنچه را يادآور شده بودى. دريافتم . به تو اعلام مى كنم كه جدّم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را در خواب ديدم . مرا از فرمانى آگاه كرد كه در پىِ آن مى روم، به سودم باشد ، يا به زيانم . اى پسرعمو! به خدا سوگند ، اگر در سوراخ جانورى از جانوران زمين نيز باشم، مرا بيرون مى آورند و مى كُشند . عموزاده! به خدا سوگند ، آنان بر من ستم روا خواهند داشت ، چنان كه يهود در روز شنبه ستم كردند. والسّلام!» .

[١] عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب ـ كه كنيه اش ابو جعفر است ـ از صحابيان بود . پدرش مشهور به ذو الجناحين (صاحب دو بال) و از نخستين مهاجران به حبشه و مادرش اسماء بنت عُمَيس بود . وى در حبشه به دنيا آمد و وقتى به مدينه هجرت كرد ، هفت ساله بود . چون پيامبر صلى الله عليه و آله به وى نظر افكند ، لبخند زد و دستش را دراز كرد و او با پيامبر صلى الله عليه و آله بيعت كرد. پس از شهادت پدرش در جنگ موته ، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله تربيت وى را بر عهده گرفت . او با زينب دختر امير مؤمنان عليه السلام ازدواج كرد و در جنگ صفّين، حضور داشت ؛ ولى به وى اجازه جنگ نداده شد . وى بلندقامت، خوش سخن و از سخاوتمندانِ به نامِ عرب بود. وى پس از شهادت امير مؤمنان عليه السلام ، همراه امام حسن عليه السلام و امام حسين عليه السلام بود و صادقانه از آنان پيروى مى كرد. وى از عدم حضورش در كربلا بسيار افسوس مى خورد ؛ ولى افتخار مى كرد كه فرزندانش به همراه حسين عليه السلام به شهادت رسيده اند. او در سال ٨٠ هجرى (سال سيل) در هشتاد سالگى در مدينه در گذشت .