١١٣٢.البداية و النهاية : مسلم بن عقيل به خانه هانى بن حميد بن عروه مرادى ، نقل مكان كرد و از آن جا به خانه شَريك بن اعور ـ كه از بزرگان و رؤسا بود ـ رفت. به شريك ، خبر رسيد كه عبيد اللّه براى عيادت او مى آيد. پيغامى براى هانى فرستاد و گفت: مسلم بن عقيل را بفرست تا در خانه من باشد و وقتى عبيد اللّه براى عيادت من آمد ، او را بكشد. هانى، مسلم را فرستاد . شريك به وى گفت: تو در مخفيگاه باش و وقتى عبيد اللّه نشست، من درخواست آب مى كنم ـ و اين، اشاره من به توست ـ . آن گاه تو بيرون بيا و او را بكش. وقتى عبيد اللّه آمد ، بر بستر شريك نشست و هانى بن عروه هم آن جا بود . غلام عبيد اللّه به نام مهران ، در جلوى او [به نگهبانى ]ايستاد و برخاست. عبيد اللّه ساعتى با شريك سخن گفت . آن گاه شريك گفت: به من آب بدهيد . مسلم از كشتن عبيد اللّه ، وحشت كرده بود. در اين هنگام ، كنيزى با كوزه آب ، بيرون آمد و مسلم را در مخفيگاه [١] ديد . شرم كرد و برگشت و سه دفعه چنين شد. شريك بار ديگر گفت: به من آب بدهيد ، گرچه جانم را از دست بدهم! آيا آب را از من دريغ مى كنيد؟ مهران ، متوجّه نقشه [ى آنان] شد و عبيد اللّه را متوجّه كرد و عبيد اللّه به سرعت برخاست و بيرون رفت. شريك گفت: اى امير ! مى خواهم به تو وصيّت كنم. عبيد اللّه گفت: به زودى بر مى گردم. مهران ، عبيد اللّه را بُرد و سوار كرد و در بين راه به وى مى گفت: آنان مى خواستند تو را بكشند. عبيد اللّه گفت: واى بر تو ! من كه با آنان مدارا مى كنم . آنان را چه شده است؟! شريك از مسلم پرسيد: چه چيزى تو را از كشتن عبيد اللّه باز داشت؟ مسلم گفت: حديثى كه از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيده ام كه فرمود: ايمان ، غافلگيرانه كشتن (ترور) را به بند كشيده است و مؤمن ، چنين نمى كند . همچنين خوش نداشتم او را در خانه تو بكشم. شريك گفت: اگر او را كشته بودى ، اينك در قصر نشسته بودى و كسى از عبيد اللّه حمايت نمى كرد و كار بصره نيز تضمين شده بود. اگر او را كشته بودى ، مردى ستمگر و فاجر را كشته بودى. شريك پس از سه روز ، از دنيا رفت.

[١] در متن عربى، واژه «الخِباء» آمده كه معادل آن، آلاچيق است؛ يعنى پايه اى سقف دار كه از نى خشك يا پشم مى ساختند و از آن براى محافظت مَشك آب از آفتاب، استفاده مى كردند.