كوفه ، انجام گرفتن اين اقدام ضدّ امنيتى به وسيله او ، باور نكردنى است ، بويژه اين كه از طريق مأمور نفوذى خود ، اطّلاع يافته بود كه مسلم در خانه هانى، مخفى شده است . ثانيا ضرورترين لازمه اجراى نقشه ترور ، مخفيكارى است و اين، با در جريان كار قرار گرفتن سى نفر ـ كه همراهى آنها براى ترور يك نفر ، ضرورتى ندارد ـ ، منافات دارد . ثالثا، اگر نقشه اعدام ابن زياد ، واقعيت داشت ، مقتضاى در نظر گرفتن تدابير سياسى و امنيتى براى اين عمليات ، اين بود كه اجراى آن به فردى غير از مسلم ـ كه رهبرى نهضت كوفه را به عهده داشت ـ ، واگذار مى شد . بر اين اساس ، مى توان گفت كه ماجراى ترور ابن زياد ، احتمالاً ساخته و پرداخته خود او و دستيارانش و براى موجّه جلوه دادن اقدام خويش بر ضدّ مسلم و سران قبايل هوادار ايشان بوده است . اگر اين تحليل ، پذيرفته نشود و نقشه ياد شده را واقعى بدانيم ، گزارش دوم كه حاكى از متوجّه شدن ابن زياد از طريق قرائن موجود است و يا گزارش سوم كه تصريح مى كند زنى در خانه هانى ، مانع اجراى آن شد ، به صحّت، نزديك ترند . امّا درستى گزارش هاى ديگرى كه مى گويند مسلم ، با يادآورى حديث نبوى «فتك» ، از تصميم خود منصرف شد ، بسيار بعيد مى نمايد ؛ بلكه مى توان گفت كه اهانت به مسلم است . آيا مى توان پذيرفت كه نماينده امام عليه السلام ، هنگام طرح نقشه ياد شده ، حكم آن را نمى دانسته و موقع اجرا ، با يادآورى آن ، از تصميم خود، منصرف شده است؟! ساير آنچه در گزارش هاى ياد شده ، براى بيان علّت امتناع مسلم از اجراى طرح ترور آمده ، آن قدر سست است كه ارزش نقد ندارد .