١١٩٩.تاريخ الطبرى ـ به نقل از قدامة بن سعيد بن زائدة بن قدامه ثقفى: مسلم، چون صداى سُم اسبان و سر و صداى مردان را شنيد ، دانست كه به سراغ وى آمده اند . پس با شمشير ، به سوى آنان آمد . آنان به خانه يورش آوردند. مسلم، سخت با آنان درگير شد و آنان را با شمشير مى زد تا آنها را از خانه بيرون راند . آنان دوباره باز گشتند و باز مسلم، سخت با آنان درگير شد. ميان مسلم و بُكَير بن حُمرانِ اَحمرى ، دو ضربه شمشير، رد و بدل شد . بُكَير ، ضربتى بر دهان مسلم زد و لب بالاى او قطع شد و شمشير بر لب پايين نشست و دندان هاى پيشين مسلم افتاد و مسلم هم ضربتى بر سر و ضربتى ديگر بر رگ گردن وى زد كه نزديك بود به عُمق [گردنش] رخنه كند. سپاهيان ، چون اوضاع را چنين ديدند ، از بالاى بام خانه بر مسلم، هجوم آوردند و سنگ به طرفش پرتاب مى كردند و توده هاى نِى را آتش مى زدند و به سويش مى انداختند. مسلم ، چون اوضاع را چنين ديد ، با شمشيرِ برهنه به كوچه آمد و با آنان به نبرد پرداخت.