دانشنامه امام حسين عليه السلام بر پايه قرآن، حديث و تاریخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٠٣
١٢٩٢.أنساب الأشراف : از فرزندان نَوفَل، عبد اللّه بن حارث بن نوفل بن حارث بن عبد المطّلب است كه نامش بَبّه است . او بَبّه ناميده شد ؛ چون مادرش هند، دختر ابو سفيان بن حرب بود و مادر هند، امّ عمرو، دختر ابو عمرو بن اُميّه بود . مادرش او را در كودكى مى رقصاند و اين شعر را مى خواند : {٠ بَبّه را داماد مى كنم و زنى دُرُشت برايش مى گيرم؛ ٠} {٠ زنى كه مانند گنبد ، بزرگ باشد هنگامى كه در جمع مردمِ با اصل و نَسَب ، حاضر مى شود؛ ٠} {٠ زنى كه سرِ عروسكِ خود را شانه مى زند و در زيبايى ، سرآمدِ مردم مكّه است؛ ٠} {٠ زنى كه نَسَبى كريم دارد . ٠} او از كسانى بود كه براى برقرارى صلح ميان حسن بن على عليه السلام و معاويه، سفر كرد و به همراه پدرش در بصره فرود آمد. او از معاويه خواست كه حكومت بصره را به وى بسپارد ؛ ولى معاويه گفت : لام و الف ـ يعنى نه ـ ! عبيد اللّه بن زياد ، كارِ توزيع ارزاق و مقرّرىِ مردم [از بيت المال] را به وى سپرد و [يك بار ]نيز او را زندانى كرد وسپس آزاد ساخت.
١٢٩٣.اُسد الغابة : عبد اللّه بن حارث بن نَوفَل بن حارث بن عبد المطّلب بن هاشم قُرَشى هاشمى . او و پدرش صحابى پيامبر صلى الله عليه و آله بودند. گفته اند كه او پيامبر صلى الله عليه و آله را درك كرد ؛ ولى پدرش صحابى بود. مادرش هند ، دختر ابو سفيان بن حرب بن اُميّه بود . او دو سال قبل از وفات پيامبر صلى الله عليه و آله به دنيا آمد . او را نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند . پيامبر صلى الله عليه و آله چيزى به كام كودك گذاشت و برايش دعا كرد. كُنيه اش ابو محمّد است و برخى گفته اند : ابو اسحاق . لقب وى ، بَبّه است و لقب بَبَّه، از آن رو به وى داده شد كه مادرش در كودكى او را مى رقصاند و برايش مى خواند : {٠ بَبّه را داماد مى كنم و زنى دُرُشت برايش مى گيرم؛ ٠} {٠ زنى بزرگوار و دوست داشتنى كه در زيبايى ، سرآمدِ اهل مكّه باشد . ٠} او كسى است كه مردم بصره پس از مرگ يزيد بن معاويه، بر [حكمرانى] او [در بصره] اتّفاق كردند تا پيشوايى انتخاب كرده باشند . مردم بصره، چنين كردند ؛ زيرا پدرش از بنى هاشم و مادرش از بنى اميّه بود . گفتند : هر كس به حكومت رسد ، به حكومت وى [بر بصره ]رضايت مى دهد . او در بصره ساكن شد و به سال ٨٤ [هجرى]، در عُمان در گذشت ؛ چون او آن هنگام كه حَجّاج را خلع كرد و با وى به جنگ پرداخت ، با ابن اشعث بود . وقتى ابن اشعث شكست خورد ، عبد اللّه به عُمان گريخت و در آن جا درگذشت .