كنند، و نيز براى تبليغ و انتشار آيين جديد به سرزمين‌هاى روم، مسافرت كنند. كسانى كه دين مسيح را مى‌پذيرفتند، دو دسته بودند: دسته نخست كسانى بودند كه به زبان عبرى، سخن مى‌گفتند. دسته ديگر، مردمى كه زبان شان يونانى بود و در خارج از سرزمين فلسطين، سكونت داشتند و تحت تأثير فرهنگ يونانى قرار داشتند. مسيحيان اوّليّه، محافل و مجامع دينى خود را همان كنيسه- كه در زبان آرامى به معناى انجمن است،- مى‌خواندند. امّا به تدريج اين مجمع با كنيسه در مواردى، تفاوت پيدا كرد، و شكل و عنوان مستقلّى متناسب با فرهنگ و آداب مسيحى و مسيحيان به خود گرفت. «١» كتب مقدّس مسيحيّت‌ چنان كه پيشتر گذشت «عهدين» نام دو كتاب مقدّس دينى يهوديان و مسيحيان، يعنى تورات و انجيل است، كه مجموع اين دو، نزد مسيحيان، به عنوان «كتاب مقدس» معتبر و مورد احترام مى‌باشد؛ زيرا بر خلاف يهوديان كه حضرت عيسى مسيح (ع) و آيين و كتاب دينى او «انجيل» را قبول ندارند، عيسويان و مسيحيان، كتاب دينى يهوديان (تورات) را قبول داشته، و از آن به عنوان «عهد عتيق» يا پيمان كهن، ياد مى‌كنند، در برابر، «انجيل» را «عهد جديد» يا پيمان نو- به بيانى كه گذشت- مى‌نامند. معرّفى عهد جديد «٢» عهد جديد «انجيل» يا به تعبير رساتر «اناجيل» مشتمل بر كتاب هايى است- چنان كه گفتيم- تنها مسيحيان آن را قبول دارند. مسيحيان، با اين كه در مورد تعداد كتاب‌هاى رسمى عهد عتيق، اختلاف دارند، امّا در مورد كتاب‌هاى رسمى عهد جديد، اتفّاق نظر پيدا كرده و عهد جديد واحدى را پذيرفته‌اند. بنابر اظهار برخى نويسندگان مسيحى، گر چه نسخ خطّى برخى از كتاب‌هاى عهد جديد به قرن اوّل ميلادى مربوط مى‌شود، ولى رسميّت مجموعه عهد جديد در فاصله سال‌هاى ١٥٠- ٢٠٠ ميلادى تعيين گرديده‌