پيامبر (ص) فرمودند: «انّى‌ تارِكُ فيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كِتابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتى وَ انَّهُما لَنْ يَفْتَرِقا حَتَّى يَرِدا عَلَىَّ الْحَوْضَ.» «١» من در ميان شما دو چيز گران بها و سنگين مى‌گذارم: كتاب خدا (قرآن)، و عترتم- اهل بيتم آنها هرگز از همديگر جدا نمى‌شوند تا در روز قيامت كنار حوض كوثر بر من وارد شوند. مراد از اهل بيت پيامبر (ص) چنان كه در ذيل روايت مزبور و نيز در ذيل آيه مباهله (٦١ سوره آل عمران) و آيه تطهير (٣٣ سوره احزاب) آمده، فقط حضرات على، فاطمه، حسن و حسين (ع) هستند، نه غير آنان. «٢» اين حديث در برخى نقل‌هاى ديگر، از صراحت بيش‌ترى برخوردار است؛ زيرا در آن‌ها پيامبر (ص) فرمودند: اگر به اين دو (كتاب خدا و اهل بيتم) چنگ بزنيد و از آن‌ها اطاعت كنيد، گمراه نمى‌شويد. پس بر آن‌ها پيشى نگيريد كه هلاك مى‌شويد و از آن‌ها باز نمانيد كه هلاك مى‌شويد و به آن‌ها چيزى ياد ندهيد؛ زيرا آنان از شما داناترند. «٣» بنابراين حديث متواتر و معتبر، اهل بيت (ع) و قرآن همتاى هم قرار گرفته و پيوندشان ناگسستنى است، به گونه‌اى كه پيروى از يكى و دورى از ديگرى موجب گمراهى مى‌شود. پس فقط آنان سزاوار امامت هستند و مسلمانان بايد در اعتقاد و عمل، تابع آنان باشند و زمام جامعه را به دست آنان بسپارند. همزمانى پيدايش شيعه و اسلام‌ هر چند مكتب تشيّع دوران پرفراز و نشيب تاريخى را پشت سرگذاشته و پيوسته امامان شيعه (ع) و پيروان آنان در محدوديت كامل سياسى- مذهبى به سر مى‌برده‌اند،