٢- بايد عليه ظلم و ستم وقت، قيام مسلحانه داشته باشد و الّا امام نيست و اگر دو نفر از اولاد فاطمه عليها السلام در يك عصر قيام داشتند، در صورت داشتن ديگر شرايط، هر دو امام هستند. ٣- امام بايد عادل باشد، اما لزومى ندارد كه معصوم و اعلم اهل زمانش باشد. ٤- ضرورتى بر وجود نص درباره امام بعد از امام على و امام حسن و امام حسين عليهم السلام نيست بلكه امامت در نسل هر دو برادر ادامه دارد. «١» امام‌گزينى از ديدگاه زيديه‌ زيديه مى‌گويند: بعد از امام على و امام حسن و امام حسين عليهم السلام دو راه براى انتخاب امام هست: ١- كسى كه صلاحيت امامت دارد خود را براى اين مقام نامزد كند. و بايد او از طريق يك اعلان عمومى علل ادعاى امامت و جهات شايستگى خود و روش حكومتش را بيان كند. ٢- اگر كسى از افراد شايسته براى امامت نامزد نشده باشد عده‌اى از رجال «حل و عقد» فردى را كه سزاوار امامت مى‌دانند نامزد مى‌كنند و با او بيعت مى‌نمايند. زيديه در اين زمينه استشهاد مى‌كنند كه امام صادق عليه السلام در انجمن بنى‌هاشم و سادات علوى بيعتش را بر عبدالله بن حسن عرضه كرد. هنگامى كه محمد بن عبدالله نوه امام حسن مجتبى معروف به نفس زكيه با ادعاى مهدويت قيام كرد پدرش عبدالله از امام صادق عليه السلام خواست با پسرش بيعت كند. آن حضرت فرمود: اگر مى‌پندارى كه اين فرزندت همان مهدى باشد (بدان كه) او مهدى نيست و نه الان، زمان خروج مهدى مى‌باشد و چنان‌كه مى‌خواهى او براى خدا خشم نموده و امر به معروف و نهى از منكر نمايد به خدا سوگند ما تو را كه پيرمرد و بزرگ ما هستى وانمى‌گذاريم و با فرزندت براى اين كار بيعت مى‌كنيم. «٢» زيديه مى‌گويند: پس امام صادق عليه السلام انتخاب امام را از طريق بيعت حل و عقد قبول‌