فصل سوم: مسيحيّت‌ پيشينه مسيحيّت‌ سرگذشت مسيحيّت، تاريخ ديانتى است كه از عقيده به تجّسم الهى در جسد شارع و بانى آن، ناشى شده است. آيين مسيحيّت، كه دين عيسى و كيش نصارا نيز خوانده مى‌شود به نظر برخى از پژوهشگران، شاهكار يهوديّت و اوج قلّه كمال آن به حساب مى‌آيد؛ و نشر و رواج آن را پيروزى نهايى پيامبران بنى اسرائيل و مبلّغان راستين «تورات» و حاصل كوشش‌هاى مخلصانه آنان تلقّى مى‌كنند. گرچه اين طرز تلقّى، اصالت تعليم و نقش شخصيّت بنيانگذار اين آيين را به قدر كافى مورد توجّه قرار نداده و كم‌رنگ جلوه ميدهد، ولى حدّاقل ارتباط اصل تعليم و بانى آن را با محيط عصر پيدايش آن، مسلّم مى‌گرداند. از اين رو، ترديد افراطآميز برخى ديگر از اهل تحقيق را در پذيرش وجود تاريخى بنيانگذار آيين مسيحيّت، عيسى مسيح (ع) ناموجّه مى‌گرداند، و روشن مى‌سازد كه محيط و عصر پيدايش آيين مزبور در فلسطين، مقارن با عصر استيلاى روميان، به نحو آشكارى ظهور اين تعليم و وجود بانى آن را مسلّم مى‌كند. «١» با بيان اين مقدّمه كوتاه، به شرح و تبيين پيشينه آيين مسيحيّت مى‌پردازيم. واژه مسيحيّت‌ مسيحيّت، از واژه مسيح، روشن‌ترين لقب حضرت عيسى (ع) گرفته، وبراى آن معانى متعدّدى ذكر شده است؛ ولى دو معناى زير از هم اديان الهى و فرق اسلامى ٧٣ آغاز بعثت ..... ص : ٧٢ ه، مشهورتر و مستعمل‌تر است: