بديهى است كه شيعه «١» در اين مطلب با آنان موافق است؛ فقط علاوه بر آن به موجب حديث ثقلين، منزلت «٢»، سفينة «٣» و غير اينها «٤» به ولايت و امامت عترت پيامبر نيز معتقد و ملتزم است. پس اگر گفته شود گروه رستگار، اهل سنت هستند شيعه نيز در گروه رستگار قرار مى‌گيرد، زيرا در اصول و فروع با آنان موافق است و از معيار رستگارى آنان بهره‌مند است در حالى كه عكس اين مطلب تمام نيست. علاوه بر آن، گفتن اينكه اهل سنت گروه رستگار هستند، مستلزم اين است كه همه فرقه‌ها يا بيشتر آنان رستگار باشند در حالى كه حديث پيامبر صلى الله عليه و آله از ميان هفتاد و سه فرقه فقط يك دسته و گروه را اهل نجات معرفى مى‌كند و اين خود بيانگر كافى نبودن معيار رستگارى اهل سنت نيز هست. بنابراين آنها كه سنت پيامبر را فقط از مكتب اهل بيت فراگيرند نجاتشان قطعى و مورد اتفاق است ولى نجات غير آنان اين چنين نيست. نتيجه اينكه اسلام ناب محمدى صلى الله عليه و آله مساوى با پيروى از قرآن و عترت است و گروه رستگار آنانند كه در معارف دينى و مسائل فقهى به جاى استناد به احاديثى كه امثال ابوهريره، معاويه، عكرمه، مقاتل، مجاهد و ... نقل مى‌كنند به سخنان على عليه السلام و ذريه‌اش و آنچه از پيامبر نقل مى‌كنند استناد نمايند. «٥» زمينه‌ها اكنون بايد ديد چرا امت اسلام بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله راه تفرقه در پيش گرفت و زمينه‌هاى اين جدايى چه بود و از كى به‌وجود آمد؟