اديان الهى و فرق اسلامى
 
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص

اديان الهى و فرق اسلامى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٤٧

دلايل حقّانيت تشيّع‌ چنان كه در سخنان امام رضا (ع) مشاهده كرديم، مهم‌ترين ويژگى شيعه همان مسأله امامت حضرت على و يازده فرزند پاك و معصوم او (ع) مى‌باشد. بايد ديد شيعه چه دلايلى براى اثبات درستى اين مذهب و حقّانيت امامت ائمّه دوازده گانه (ع) دارد؟ دلايل حقّانيت تشيع، چنان كه اشاره شد، علاوه بر دلايل عقلى، نصوص بسيارى از آيات قرآن كريم و روايات متواتر قطعى و الصدور از سنّت نبوى (ص) مى‌باشد كه در كتب معتبر سنّى و شيعه آمده و طى دوره‌هاى متعدد متون آموزشى بيان شده است. در اين جا نيز به طور فشرده برخى از آن‌ها را مى‌آوريم. اين دلايل عبارت است از: ١- دليل عقلى‌ يكى از دلايل عقلى، لزوم عصمت امامت و جانشين پيامبر (ص) است كه بر دو مقدمه استوار مى‌باشد: الف- يكى از وظايف مهم پيامبر (ص) اين بود كه آيات قرآن را براى مسلمانان تبيين نمايد و احكام دينى مربوط به موضوعات گوناگون را بيان كند. ولى به گواهى روشن تاريخ، آن حضرت در دوران سيزده ساله رسالتش در مكّه، بيش‌تر به اصل توحيد و مبارزه با بت‌پرستى دعوت مى‌كرد و در دوران ده سال و اندى پس از آن در مدينه نيز سرگرم جنگ‌هايى بود كه از سوى كفّار و مشركان و نيز يهوديان به مسلمانان تحميل مى‌شد. بدين دليل، مجال نيافت تا به تفسير قرآن و تبيين احكام نورانى آن بپردازد. گواه بر اين، تعداد اندك رواياتى است كه از آن حضرت در اين زمينه نقل شده است. از اين رو، بايد اين كار توسط جانشين وى تكميل مى‌شد؛ يعنى: كسى كه رابطه نزديكترى با پيامبر اسلام (ص) داشته و در خلوت و جلوت با او بوده و پيامبر (ص) همه احكام و معارف قرآن و اسلام را به او آموخته است. روشن است كه چنين كسى بايد از مقام عصمت الهى برخوردار باشد تا در دريافت،