امام مستقر در دور اول جهان «انوش» و فرزندان او هستند. بعثت پيامبر اسلام در دور ششم جهان واقع شده و اين دوره با ظهور امام مهدى پايان مى‌پذيرد. در اين دوره امام مقيم ابوطالب است، رسول ناطق حضرت محمد صلى الله عليه و آله است كه قرآن و شريعت اسلام را از ابوطالب ياد گرفته! امام اساس على بن ابى‌طالب و امام متمّ محمد بن اسماعيل است كه امام مهدى «١» است. بعضى ديگر از نام‌هاى اسماعيليه «٢» «سبعيه»؛ همان‌گونه كه اشاره شد اسماعيليه به جهت محور قرار دادن عدد هفت سبعيه نام‌گذارى شده‌اند. «باطنيه»؛ اسماعيليه قائلند كه احكام و معارف اسلام داراى دو چهره ظاهر و باطن است؛ ظاهر شريعت مخصوص كسانى است كه كم خرد بوده و از كمال معنوى بى‌بهره‌اند در حالى كه نجات واقعى در عمل به باطن آن است، اما باطن شريعت مكتوم و پنهانى است؛ نياز به امامى هست كه آن را روشن سازد و مردم نسبت به اطلاعاتى كه به معانى باطنى شريعت دارند، هفت مرتبه پيدا مى‌كنند كه به ترتيب عبارتند از: مستجيب، مأذون، داعى، حجت، امام، اساس و ناطق. كسى كه تازه به كيش اسماعيلى درآمده، مستجيب نام دارد. آن كه در آن آئين راسخ شده و اجازه سخن گفتن دارد، مأذون است. اگر به درجه دعوت و شايستگى تبليغ برسد، داعى ناميده مى‌شود. درصورتى كه به رياست داعيان و مبلغان ارتقا يابد، حجت نام دارد، زيرا گفتار او بر مردم حجت است. اگر به مرتبه ولايت رسد و از معلم بى‌نياز شود امام خوانده مى‌شود.