ابن حزم مى‌گويد: اين مطلب مورد اتفاق تمام افراد امت است كه ابن ملجم على را نكشت مگر بر اساس تأويل و اجتهادش. «١» حج تمتع و متعه زنان را قرآن تشريع كرده «٢» و در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و ابوبكر، صحابه به آنها عمل كردند «٣»، اما بعد خليفه دوم با هر دو مخالفت كرد. ابو قلابه از خليفه دوم نقل مى‌كند كه گفت: دو متعه در زمان پيامبر بود، من از آن دو نهى مى‌كنم و هر كه مرتكب شود او را مى‌زنم: متعه زنان و متعه حج. «٤» گفتنى است اجتهاد عالمان و فقيهان به‌معناى استنباط احكام فروع از اصول در مواردى مشروع و صحيح است كه دين اسلام حكم صريحى در آن باره نداشته باشد وگرنه اجتهاد مزبور غير از تغيير احكام خدا و عمل به رأى «٥» نيست و از عبارت خليفه دوم استفاده مى‌شود كه او به مشروعيت «٦» دو متعه در زمان پيامبر اعتراف داشت، جز اين كه انجام آنها براى ايشان ناخوشايند بوده است. عمران مى‌گويد: در زمان پيامبر حج تمتع انجام مى‌داديم و قرآن بر آن نازل شده بود، امّا مردى طبق رأيش آنچه را خواست گفت. «٧»