مى‌توان يافت، ولى ريشه اين فعّاليّت‌آنان به چندين قرن پيش از آن و بلكه به تاريخ كهن و پيشين يهود، بر مى‌گردد. توضيح آن كه بنا به نقل برخى منابع تاريخى، آن گاه كه حضرت داوود (ع) قلعه‌اى را كه بر تپّه صهيون بود فتح كرد، بنايى را براى صندوق عهد «الواح تورات» در آن برپا كرد. ولى پس از ويرانى بيت المقدّس در سال ٧٠ ميلادى و انقراض دولت و ملّت يهود، يهوديان آواره شهرها و نقاط مختلف دنيا كه همواره در آرزوى استقرار مجدّد در سرزمين فلسطين بوده‌اند نام «صهيون» را شعار خود قرار داده، و براى احياى مجد و عظمت ديرينه يهود، خود را «صهيونى» خوانده‌اند. اما پس از ظهور اسلام در قرن هفتم و پذيرش اسلام از سوى ساكنان فلسطين، شهر قدس، چهره اسلامى به خود گرفت، و پس از مدّتى و در دوران خليفه دوم «عمر» به تصرّف كامل مسلمانان در آمد. شهر قدس يا بيت المقدّس در اسلام و نزد پيامبر گرامى آن (ص) از چنان اهمّيّت‌و قداستى برخوردار است كه در سال‌هاى نخستين رسالت و بعثت نبى اكرم (ص) به عنوان قبلگه گاه مسلمانان مطرح بوده، و به سوى «مسجد الاقصى» در شهر قدس نماز مى‌گزاردند. گرچه از آن تاريخ به بعد اين شهر، ميان مسلمانان، مسيحيان و يهوديان از احترام خاصى برخوردار است، ولى در بيشتر دوران تاريخ اسلام تا اين اواخر (به جز سال‌هاى ميان ٤٧٨- ٦٧٠ ه (١٠٩٩- ١٢٩١ م) كه دوران جنگ صليبى ميان مسلمانان و مسيحيان بر سر تصرف آن بوده است) مسلمانان فلسطينى كه عمدتا از اعراب بوده و مى‌باشند بر اين شهر، تسلط كامل داشتند؛ و اين شهر پس از مكه ومدينه به عنوان اوّلين قبله گاه مسلمانان از مهم‌ترين شهرهاى اسلامى به حساب مى‌آيد و داراى قدامت و شرافت بالايى نزد عموم مسلمانان دنياست. چنان كه اشاره شد هر چند يهوديان، طىّ چند مرحله جنگ و كشتار كه عليه آنان صورت گرفته، ناگزير شدند در نقاط ديگر دنيا، پراكنده شوند، ولى هرگز از آن آرمان قومى ودينى خود كه بازگشت به موطن اصلى مورد ادّعاى خويشتن يعنى «سرزمين فلسطين» به عنوان «ارض موعود»، باشد، دست نكشيدند. اضافه بر آن، آنان با روحيه عصيان گرى و