ديدگاه صحيح در صفات خبرى‌ براى دستيابى به مقصود جدى گوينده بايد اصول عقلايى محاوره و گفتگو را در نظر گرفت و لفظ را با توجه به قراين موجود در كلام معنى كرد. توضيح اين‌كه در مورد جمله‌اى مانند «فلانى با آن ثروت سرشار دست بسته است» ظهور ابتدايى و دلالت تصورى اين الفاظ، همان بسته بودن دستى است كه يكى از اعضاى انسان است لكن با توجه به قراين موجود، ظهور عرفى اين جمله و دلالت تصديقى‌اش، نداشتن بذل و بخشش است و بسته بودن دست كنايه از آن است. آياتى كه دستاويز مجسمه و مشبهه قرار گرفته، دو نوع ظهور دارد: ١- ظهور ابتدائى يا دلالت تصورى «١» كلمات كه كاشف از منظور جدى خداوند نيست. ٢- ظهور مستقر يا دلالت تصديقى كه با ملاحظه قراين متصله و منفصله، كاشف از مراد جدى است. با توجه به اين بيان، هيچ‌كدام از آيات مورد نظر اشاعره، ظاهر در تجسيم و تشبيه نيستند تا نيازمند آن باشيم كه قيد «بدون كيفيت» را همراه صفات خبرى بكار بريم، زيرا جمله‌اى همانند «يد الله فوق أيديهم» كنايه از برتر بودن قدرت خداوند است و استعمال كنايى و مجازى با تكيه بر قراين متصله يا منفصله «٢»، خلاف اصول عقلايى محاوره نيست. اشاعره و رؤيت خدا در قيامت‌ قبل از اشاعره، امام اهل حديث احمد بن حنبل نيز ديده شدن خدا در قيامت را جزو عقايد سلف صالح شمرده و انكار آن را بدعت شمرده است. لازم به ذكر است كه مورد بحث آنان، ديدن خدا با چشم حسى و فيزيكى است كه تحقق آن در گرو يك رشته شرايط فيزيكى است كه بدان اشاره مى‌شود: