و پليد روبه رو گشت. اين همان روان پليدى است كه در زمان‌هاى بعد، شيطان نام گرفت. «١» ٥- از نظر زرتشت، خداوند، انسان را آزاد و مختار آفريد و براى او، هيچ نوع جبر و تقديرى وجود ندارد. انسان، مختار است ميان انديشه نيك وبد كه يكى را انتخاب كند. امّا در عين حال، زرتشت، توصيه مى‌كند وتأكيد مى‌ورزد اگر انسان در زندگى سه اصل: پندار نيك، گفتار نيك و كردار نيك را شعار خود قرار دهد سعادتمند و خوشبخت خواهد شد. «٢» ٦- دين زرتشت، دينى است كه نسبت به همه چيز، به ويژه سرنوشت انسان، خوش‌بين است. يعنى در حالى كه جهان را ميدان نبرد ميان خير و شر و نور و ظلمت مى‌داند، ولى سرانجام، خوش بين است كه «سپنتامينو» بر «انگره مئينو» پيروز خواهد شد. «٣» ٧- دين زرتشت براى آبادانى و كار و كوشش، ارزش زيادى قائل شده و مى‌گويد: براى اين كه خير بر شر، پيروز شود يا عالَم نور بر ظلمت، چيره گردد انسان بايد چه در انديشه نيك، چه در گفتار نيك و چه در كردار نيك، پيشى گيرد، و به طور جدّى و عملى براى تحقّق منويّات و اهداف اهورا مزدا، كار كند. برخى از كارهاى خواسته شده در دين زرتشت، از اين قرار است: حفر قنوات، كاشتن و آبيارى كردن زمين، پرورش دام‌ها و طيور، از بين بردن موجودات موذى و از بيخ بر كندن علف‌هاى هرز، سير كردن گرسنگان و چهار پايان، كمك به بيماران و مستمندان، زادن و پرورش نسل، آلوده نكردن آب‌ها، كوشش در آبادانى شهر و ديار، دورى از دروغ و پيروى از راستى و درستى، براى خانه و جامعه، مفيد بودن. «٤» ٨- در دين زرتشت، روح يك پديده مستقل است. بر خلاف جسم و تَن كه فانى مى‌شود و از بين مى‌رود، روح، باقى خواهد ماند، و بعد از آن كه روان از تَن، جدا مى‌شود تا روز رستاخيز در عالَم برزخ مى‌ماند و سپس در روز قيامت مى‌بايد حساب و كتاب، پس دهد. از اين نظر در دين زرتشت، سخن از نامه اعمال، ميزان، ترازو و همين طور پل‌