اى پيامبر، آنچه را از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است كاملًا (به مردم) برسان و اگر اين‌كار را نكنى رسالت او را انجام‌نداده‌اى و خداوند تو را از (دسيسه‌هاى برخى از) مردم نگاه مى‌دارد و خداوند كافران را (لجوج) را هدايت نمى‌كند. با توجه به اين كه آيات سوره مائده (از جمله اين آيه) در آخر عمر رسول اكرم (ص) نازل شده و نيز با توجه به لحن خاص آيه، كه با تأكيدهاى بسيارى همراه است و به ويژه تأكيد و تهديد بر اين كه عدم انجام مأموريت محوله مساوى با عدم تبليغ رسالت مى‌باشد، همه از يك مسأله مهم و پيام سرنوشت‌سازى كه تا آن هنگام ابلاغ نشده بود، مسأله امامت و جانشينى پيامبر (ص) بوده است. توضيح آن كه به اعتراف مفسّران و مورّخان بزرگ اسلامى، از سنّى و شيعه، آيه مزبور (و آيه ٣ همين سوره) در غدير خم، در بازگشت از حجةالوداع، بر پيامبر اسلام (ص) نازل شده و طبق اين آيه و دستورات پياپى خداوند توسط جبرئيل، آن حضرت مأمور به تعيين جانشين و معرفى او گرديده بود. براى انجام اين مهم و ابلاغ اين پيام سرنوشت‌ساز الهى، پيامبر (ص) دستور داد تا همه حجّاج در غدير خم- جايى كه تمامى كاروان‌هاى حجّاج مناطق گوناگون از هم جدا مى‌شدند- توقف كنند و خود بالاى منبرى، كه از جهاز شتران مهيّا كرده بودند، رفت و طى خطبه آتشينى، حضرت على (ع) را با فرمان الهى به جانشينى بلافصل خود برگزيد و از مسلمانان برايش بيعت گرفت. همه مسلمانان، به ويژه شيخين (ابوبكر و عمر)، با اميرمؤمنان على (ع)، به عنوان امام و جانشين بلافصل پيامبر اسلام (ص)، بيعت كردند و اين مسؤوليت مهم و منصب الهى را به ايشان تبريك گفتند. «١» ٣- روايات‌ از جمله روايات متواتر و قطعى الصدور، حديث ثقلين است. اين حديث به اساتيد معتبر و طرق گوناگون در كتب روايى معتبر سنّى و شيعه نقل شده و بر طبق آن،