مردم، حتّى موجودات ديگر از جنّ و پريان و نيز وحوش و پرندگان را به تسلّط خويش در آورده، و به اذن الهى بر آن‌ها هم فرمان مى‌راند. از اقدامات تاريخى و مهّم حضرت سليمان (ع) اين بود كه بناى معبد بيت المقدس را كه شالوده‌اش توسط پدر بزرگوارش حضرت داوود (ع) پايه ريزى شده بود به پايان برد؛ زيرا آن حضرت از ثروت فراوانى كه از راه كشور گشايى و تجارت به دست آورده بود بناى «هيكل» يا همان معبد اورشليم و بيت المقدس را كه بعدها به نام او ثبت گرديد و به «معبد سليمان» شهرت يافت، توسط معماران، مهندسان و هنرمندان فنيقى، آشورى و مصرى به طرز با شكوه و مجللى ساخت، و در كنار آن مذبح (قربانگاه) و زائر سراهايى نيز بنا كرد. سليمان (ع) دستور داد تا صندوق عهد «الواح تورات» را در آن معبد و در داخل حرمى كه به همين منظور درست كرده بودند قرار دهند؛ و كسى جز كاهن بزرگ حقّ ورود به داخل حرم را نداشت كه او نيز سالى يك بار مى‌توانست داخل شود. اين معبد پس از چند قرن به دست بُخْتنَّصّر، و پس از او توسط روميان به كلّى ويران گرديد، و تنها ديوار خرابه‌اى از آن باقى ماند، كه نزد يهوديان به نام «ديوارندبه» شهرت دارد و از احترام و تقدّس خاصى برخوردار است. به اين سبب به «ديوار ندبه» شهرت يافته است؛ چون كه همه ساله يهوديان به پاى اين ديوار خرابه مى‌آمدند و گريه و ندبه كرده و مى‌كنند. حضرت سليمان (ع) نيز پس از سپرى كردن دوران با شكوه حكومت خويش، سرانجام به ديار باقى شتافت. اسارت قوم يهود دولت مقتدر سليمانى پس از حضرت سليمان (ع) در اثر تفرقه مذهبى و درگيرى‌هاى داخلى رو به ضعف و زبونى نهاد و تجزيه شد. اين مسايل موجب گشت تا شاهان بابل به سرزمينشان چشم طمع بدوزند، و در نتيجه يكى از شاهان قلدر و سفاك بابل به نام «نبوكد نَصَّر» يا «بختَّنصَّر» حدود قرن ششم پيش از ميلاد (٥٩٧ ق. م) به سرزمين «اورشليم» يورش آورد و پس از تصرف اورشليم يهوديان آن ديار را به اطاعت خويش وادار كرد. اما آن‌ها از فرمانش سرپيچى كردند. او بار ديگر، بيت المقدس را محاصره و پس از كشتار بى رحمانه، آن جا را فتح كرد و پس از غارت خزائن سلطنتى را به يغما برد؛