اديان الهى و فرق اسلامى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ علی نوری، علیرضا - الصفحة ٢٣٩

مرجئه خوارج همان شبيبيّه‌اند كه در مورد مسأله صالح‌بن مسرح «١» قائل به توقّف بودند. نخستين بار، اين عنوان (مرجئه) بر كسانى اطلاق شد كه نخست با على عليه السلام بودند. اما پس از شهادت وى، گرد معاويه جمع شدند؛ همچون برخى از اصحاب جمل و غيره. و از آن رو به «مرجئه» خوانده شدند كه با همه فرقه‌ها ائتلاف داشته و مى‌گفتند: اهل قبله (مسلمانان) همه صرفاً با اقرار ظاهرى به ايمان، مؤمن به حساب مى‌آيند و براى همه آنها، اميد بخشش داشتند. اما بعدها مرجئه پراكنده گشته و به چهار گروهِ جهميّه، غيلانيّه، ماصريه و شُكاك منقسم شدند. آنان معتقد بودند: هركس كه براى امامت قيام كند و به كتاب و سنّتِ رسول، آگاه باشد، استحقاق امامت را دارد و امامت تنها با اجماع همه امّت، ثابت مى‌شود. «٢»