پس از آن هم رسول خدا (ص) در مناسبت‌هاى گوناگون، مسلمانان را متوجه حضرت على (ع) مى‌كرد و امامت و خلافت او را پس از خود خاطرنشان مى‌ساخت تا آن جا كه بسيارى از بزرگان صحابه پيامبر (ص) به طور آشكارا و محسوس، به حضرت على (ع) نزديك مى‌شدند و خود را به نام شيعيان آن حضرت معرفى مى‌كردند تا بدين طريق، موجبات رضايت خاطر پيامبر (ص) را فراهم كنند. در اين زمينه، يكى از مورّخان سنّى مذهب به نام ابوحاتم سهل بن محمد سجستانى (م ٢٥٠ ه)، در جزء سوم كتابش به نام الزينة مى‌نويسد: «اولين اسمى كه در زمان رسول خدا (ص) ظاهر و آشكار شد لفظ «شيعه» بود كه آن هم به چهار تن از صحابه به نام‌هاى سلمان فارسى، ابوذر غفارى، مقداد بن اسود كندى و عمار بن ياسر لقب داده مى‌شد. «١»» سرانجام در ماجراى «غدير خم» رسول خدا (ص) به فرمان الهى، از همه مسلمانان براى آن حضرت بيعت گرفتند و آنان نيز خواسته يا ناخواسته به بيعت با حضرت على (ع) و پذيرش رهبرى و امامتش پس از پيامبر (ص) تن دادند و نشان شيعه بودن آن حضرت را (هر چند براى مدت كوتاهى) بر جبين خود نشاندند. اين واقعيت انكار ناپذير براى هميشه بر تارك تاريخ سياسى- مذهبى اسلام مى‌درخشد.