عذاب گفته‌اند: شفاعت كردن از فاسقانى كه بى‌توبه مرده‌اند به مانند اين است كه فردى بخواهد شفاعت كند از كسى كه فرزند شخصى را كشته و در كمين است كه فرزند ديگرش را بكشد! چنان‌كه اين شفاعت زشت است. شفاعت از فاسقان ياد شده نيز زشت است. «١» و در اين زمينه به بعضى از آيات نيز استدلال كرده‌اند كه به‌يك نمونه اشاره مى‌شود: «ما لِلظَّالِمينَ مِنْ حَميمٍ وَ لا شَفيعٍ يُطاعُ» «٢» براى ستمكاران، خويشاوند (ى كه از آنان حمايت كنند) و شفيعى كه (در شفاعتش) پيروى شود، نخواهد بود. و شكى نيست كه هر گنهكارى ستمكار است. «٣» اما آنان غفلت كرده‌اند كه شفاعت داراى شرايطى است و شامل همه مسلمانان نمى‌شود و از مهم‌ترين شرايطش اين است كه خداوند از دين شفاعت شده خشنود باشد. «٤» به‌عبارت ديگر، شفاعت مخصوص افرادى است كه با ايمان خداپسندانه وارد صحنه قيامت شوند و از گناهانى كه سلب شايستگى شفاعت مى‌كند بر حذر باشند. و از طرفى اگر گناهى كه آنان از آن توبه نكرده‌اند، فقط صغاير باشند و آنان گناه كبيره نداشته باشند، بدون نياز به شفاعت بخشيده مى‌شوند؛ زيرا فرموده: «انْ تَتَّقُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ» «٥» اگر از گناهان كبيره پرهيز نماييد، بدى‌هاى (غير كبيره) شما را مى‌پوشانيم. نتيجه اين‌كه بنا بر مفاد آيات ياد شده، صاحبان گناه كبيره به شفاعت شافعان از ورود به جهنم معاف مى‌شوند يا پس از ورود رهايى مى‌يابند. «٦» و در حديث متواتر بين فريقين، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده: «انَّما شَفاعَتى‌ لِاهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتى‌» «٧»