هارون (ع) كه پيش از او به ديار باقى شتافته بود، «١» به لقاى محبوب حقيقى و هم سخن و رازگوى دوران هجران و حرمان خود، خداى يكتاى مهربان پيوست. «٢» دوران پ اديان الهى و فرق اسلامى ٤٧ در انتظار مسيح موعود(ع) ..... ص : ٤٧ ادشاهان‌ پس از حضرت موسى (ع)، «يوشع بن نون» وصى و جانشين او گرديد. وى بنى اسرائيل را به سوى كنعان و فلسطين، روانه ساخت. اما آن‌ها نتوانستند به راحتى و با سرعت، وارد شهرهاى كنعان شوند؛ زيرا با مقاومت دليرانه مردم آن نواحى مواجه شدند. روزگارى به اين سان گذشت. بنى اسرائيل كه هنوز تشكيلات حكومتى منسجم و نهادهاى سياسى- اجتماعى قوى نداشته‌اند، به اين فكر افتادند كه براى تقويت بنيه دفاعى و تمركز نيروها براى ستيز با دشمنان و حلّ مشكلات و معضلات اجتماعى خويش، سيستم حكومتى را پايه‌ريزى كنند. بر اين اساس از شموئيل كه آخرين قاضى از سلسله قضات بنى اسرائيل محسوب مى‌شود، خواستند تا شخصى را به عنوان رئيس حكومتى و به اصطلاح، سلطان و پادشاه بر آن‌ها بگمارد. او كه تحقق اين خواسته را به مصلحت آن‌ها نمى‌دانست در آغاز از انجام آن، سرباز زد، ولى چون آنان بر خواسته خويش اصرار مى‌ورزيدند، ناگزير كسى به نام «شاؤل بن قيس» (طالوت) از اسباط بنيامين (برادرتنى حضرت يوسف (ع))، كه جوانى شجاع و دلير بود را به فرمانروايى بر بنى‌اسرائيل، برگزيد. شاؤل، سرانجام در جنگ با فلسطينيان كشته شد. اين دوران كه با پادشاهى شاؤل، آغاز گشته بود در تاريخ بنى اسرائيل به نام «دوران پادشاهان» معروف است. در زمان حكومت شاؤل اوضاع سياسى- اجتماعى بنى اسرائيل تا اندازه‌اى سامان و نظم و انتظام يافت. پس از آن كه شاؤل در يكى از اين جنگ‌هاى شديد با برخى اقوام غير سامى و