قرآن نيز تصريح «١» دارد كه صاحبان گناهان كبيره مستحق شفاعت نيستند. و نتيجه گرفته‌اند كه احاديث شفاعت دلالت دارند كه پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از شروع حساب، شفاعت را براى اهل محشر طلب مى‌كند تا آنان از هول و هراس روز قيامت رها شوند. نيز پيامبر صلى الله عليه و آله درباره بهشتيانى كه درجات پايين‌ترى دارند شفاعت مى‌كند تا ارتقاى درجه پيدا كنند، اما از كسى كه وارد آتش گرديد شفاعت نخواهد كرد. «٢» ٤- «نبوات» يعنى ايمان به سفيران الهى كه داراى شريعتند و براى اثبات پيامبرى خود معجزه داشتند. و بايد پيامبران، قبل و بعد از بعثت از انجام گناه معصوم باشند. «٣» ٥- «امر به معروف و نهى از منكر»، زيديه اهتمام بيشترى به اين اصل مى‌دهند «٤» و مى‌گويند با صاحبان ظلم و ستم در مرحله اول بايد از راه مسالمت‌آميز وارد شد، پس اگر اين راه نتيجه نداد و بودند افرادى كه براى پيروزى حق و عدالت يارى كنند بايد به شيوه انقلابى عليه ستمكاران خروج و قيام كرد و هر جمع انقلابگر نياز به رهبرى دارند كه در عرف قرآن و سنت «امامت و خلافت» ناميده مى‌شود. امام در لغت، رئيس دولت را مى‌گويند و او حق تشريع حكم يا نسخ آن را ندارد فقط حق اجتهاد دارد در عين حال اجتهادش قابل نقض و ابطال است. «٥» ويژگيهاى امام از ديدگاه زيديه‌ ١- بايد از اولاد على و فاطمه عليهما السلام باشد به دو دليل: الف- پيامبر صلى الله عليه و آله در حديث ثقلين به رهبرى عترت و اهل‌بيتش سفارش كرده است. ب- صحابه بر لزوم خويشى خليفه با پيامبر صلى الله عليه و آله اجماع كردند، زيرا آنان در نزاع سقيفه بر سر خلافت بر شروطى اتفاق كردند كه از جمله آنها خويشى با پيامبر بود كه مهاجرين از ابو بكر و عمر به آن استدلال مى‌كردند و انصار نيز با قبول آن با ابوبكر بيعت كردند.