عبادت در لغت اظهار تذلل و خضوع است، «١» ولى در اصطلاح يكتاپرستان و از ديدگاه قرآن: عبادت، خضوع و تذللى است كه از اعتقاد به خدايى و الوهيت طرف سرچشمه مى‌گيرد «٢» و هر تواضع و خضوعى عبادت محسوب نمى‌شود و گرنه هر يك از ما در برابر بزرگان و پدر و مادر خود خضوع و فروتنى مى‌كنيم و هيچ كس آن را عبادت نمى‌داند و خود قرآن مى‌فرمايد: «وَاخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ» «٣» بال تواضع و ذلت را از روى عطوفت در برابر پدر و مادر فرو دار. نيز فرشتگان به امر خدا بر آدم سجده كردند «٤» و يعقوب و فرزندانش در برابر يوسف به سجده افتادند «٥» و سجده مصداق كامل و آشكار تواضع و خضوع در برابر مسجود است و اگر مطلق تواضع عبادت باشد بايد بگوييم خداوند فرشتگان را دعوت به شرك كرد و يعقوب پيامبر عليه السلام به سجده‌اش مشرك شد! اما از آنجا كه خضوع بت‌پرستان در برابر بت‌ها همراه با اعتقاد به خدايى آنهاست و اين كه آنها پروردگارشان بوده و حوايج آنان را برمى‌آورند، عبادت محسوب شده و قرآن كريم نيز به خاطر اين عقيده آنان را سرزنش مى‌كند. «الَّذينَ يَجْعَلُونَ مَعَ اللَّهِ الهاً اخَرَ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ» «٦» آنان كه با «الله» خداى ديگرى قرار مى‌دهند پس به‌زودى خواهند فهميد (كه عاقبت كارشان چيست). با توجه به بيان فوق معيار توحيد و شرك روشن شد. پس اگر كسى پيامبر صلى الله عليه و آله يا امامى را گرامى داشت و او را زيارت كرد و در برابرش فروتنى و خضوع نمود به‌عنوان اين‌كه آنان بنده مقرّب خدا هستند و نزدش آبرو دارند هيچ‌گاه آنان را عبادت نكرده و از مرز توحيد خارج‌