آن‌ها برگزيد؛ و به او اجازه داده بود تا بار ديگر كتاب‌هاى مذهبى يهود را بنويسد ومعابدشان را بنا كند. «١» در انتظار مسيح موعود (ع) پس از نخستين ويرانى شهر قدس كه شوكت و اقتدار پيشينه خود را از دست داده يهوديان به اسارت و آوارگى دچار شده بودند و همواره بنابر پيشگويى و نويد پيامبران و كاهنان، ظهور يك مصلح و منجى الهى فاتح را انتظار مى‌كشيدند؛ تا او بتواند اقتدار و شكوه «قوم خدا» را به دوران درخشان داوود و سليمان (ع) برگرداند. شخصيت مورد انتظار «ما شِيَح» (: مسح شده) خوانده مى‌شد. «ما شِيَح»، لقب پادشاهان بنى اسرائيل بود، كه بر اساس يك سنت ديرينه، پيامبران بنى اسرائيل در حضور جمع اندكى، روغن بر سر آنان «پادشاهان» مى‌ماليدند، و به اين گونه نوعى قداست براى آنان پديد مى‌آمد؛ و به لقب «ماشِيَح» يعنى مسح شده، ملقب مى‌شدند. دل‌هاى بنى‌اسرائيل از عشق به مسيح موعود (ع) لبريز بود؛ و در برابر حاكمان ستمگر، همواره چشم به راه آمدن چنين رهبر رهايى بخش بوده‌اند. نويد آمدن مسيح نجات بخش در برخى كتب عهد عتيق آمده است. در اين جا به فرازهايى از كتاب «اشَعْياء نبى» (باب ٤٢، جملات ١- ٤) اشاره مى‌شود: «اينك بنده من كه او را دستگيرى كردم و برگزيده من كه جانم از او خشنود است. من روح خود رابر او مى‌نهم تا انصاف را براى امت‌ها صادر سازد. او فرياد نخواهد زد و آواز خود را بلند نخواهد كرد و آن را اديان الهى و فرق اسلامى ٥٢ متون مقدس يهود ..... ص : ٥٢ در كوچه‌ها نخواهد شنوانيد. نىِ خورده شده را نخواهد شكست و فتيله ضعيف را خاموش نخواهد ساخت تا عدالت را به راستى صادر گرداند.» اما با اين وصف آن گاه كه عيسى مسيح (ع) ظهور كرد و دعوت خويش را آشكار ساخت. و اساس تعاليم خويش را بر موعظه و اندرز و پرهيز از خشونت و دشمنى،