اديان الهى و فرق اسلامى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٩٣
در موردى ديگر مىگويد:
مذهب رايج و شايع اهل سنت و جماعت اين است كه خداوند در آخرت با چشمها ديده مىشود و هر كس آن را انكار كند نزد آنان بدعتگذار است. «١»
او زيارت پيامبر و اهل بيتش را شرك و روش نصارى معرفى كرد كه از توحيد خارج شده و در دينشان غلو كردند و اين حديث را نقل مىكند كه پيامبر فرمود:
خداوند يهود و نصارى را لعنت كند كه قبر پيامبرانشان را مسجد قرار دادند. «٢»
در مورد لزوم ويران كردن بناهايى كه بر قبور اوليا ساخته شده از ابىالهياج اسدى نقل مىكند كه على بن ابى طالب (رضى الله عنه) به من گفت:
آيا تو را بر نيانگيزم بر كارى كه پيامبر صلى الله عليه و آله مرا بر آن انگيخت؟ و آن اين كه قبر بلندى را ترك نكنى جز اين كه آن را مساوى و صاف كنى و تصويرى را رها نسازى مگر اينكه محو و نابودش نمايى.»
بعد خودش مىگويد:
پيامبر محو تصاوير و صاف كردن قبور را قرين هم قرار داده، زيرا هر دو وسيله شركند. «٣»
عصمت پيامبران از ديدگاه ابن تيميه
از نظر ابن تيميه بايد پيامبران در مقام تبليغ معصوم باشند و در غير آن، ممكن است به انجام گناه مبادرت ورزند و برخلاف آئينى كه خود آوردهاند قدم بردارند. و براى اين مطلب دلايلى ذكر مىكند كه به بعضى اشاره مىشود:
١- غرض از بعثت انبيا رساندن احكام خدا به مردم است و اين هدف با عصمت ايشان در مرحله تبليغ تأمين مىشود.
٢- در توبه فضيلتى است، زيرا انسان بهسوى خداوند انابه مىكند و از رحمتش