اديان الهى و فرق اسلامى
 
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص

اديان الهى و فرق اسلامى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٣٣

«كاغذى بياوريد تا برايتان چيزى بنويسم كه بعد از آن گمراه نشويد.» عمر گفت: «درد بر پيامبر غلبه كرده (متوجه گفتارش نيست) و نزد ما كتاب خداست كه برايمان كافى است.» سپس افراد حاضر به اختلاف و كشمكش افتادند. پيامبر به آنان فرمود: از نزدم برخيزيد و برويد، سزاوار نيست نزد من نزاع كنيد. ابن عباس مى‌گويد: مصيبت بلكه تمام مصيبت از آنجا شروع شد كه بين رسول خدا و نوشتن جلوگيرى به عمل آمد. «١» ب- زمينه‌هاى موجود پس از پيامبر صلى الله عليه و آله‌ ١- جداسازى قرآن از عترت‌ با اين كه رسول خدا به موجب حديث ثقلين مكرر و در مناسبت‌هاى گوناگون مردم را به پيروى از اهل بيتش سفارش كرد با اين حال در بازگشت از حجةالوداع در سرزمينى به نام غدير خم در حضور حجاج به‌طور رسمى على عليه السلام را به‌عنوان رهبر و سرپرست بعد از خود معرفى كرد، امّا متأسفانه بيشتر مسلمانان از همان روز وفات آن حضرت، به اين سفارش اكيد ايشان توجه نكردند و در اولين لحظه بعد از رحلتش به دو گروه تقسيم شدند: گروهى پايبند به سفارش پيامبر در مورد رهبرى و مرجعيت اهل بيت عليهم السلام و گروهى كه براى انتخاب خليفه در سقيفه اجتماع كردند. در نتيجه، زمينه مساعد براى پيدايش فرقه‌هاى بيشتر در آينده به‌خوبى فراهم آمد و قرآن كه نوع مطالبش كلى است مورد استناد پيروان مذاهب مختلف قرار گرفت و هر گروهى به آياتى كه ظواهرش مرام او را تأييد مى‌كرد استدلال مى‌نمود درحالى كه اگر به عترت پيامبر بازمى‌گشتند آنان را از معانى واقعى آيات آگاه مى‌كردند و بدين ترتيب زمينه تشتت و پراكندگى با رهبرى و هدايت عترت از بين مى‌رفت. ٢- ممنوع اديان الهى و فرق اسلامى ١٣٩ زمينه‌ها ..... ص : ١٣١ يت نقل و كتابت حديث‌ بديهى است كه ثبت و ضبط علوم و انتقال آن به آيندگان به‌وسيله نوشتن انجام مى‌گيرد.