دلالت مى‌كند. «١»- مانند واژه فارسى «بازار» كه علاوه بر دلالت بر مكان داد و ستد، به جامعه اقتصادى نيز اطلاق مى‌شود- معادل واژه صخره در زبان سُريانى «كيفا» و در زبان يونانى «پطرس» است، و در عربى «الصّفا» مى‌باشد. رئيس كليساى كاتوليك كه «پاپ» يعنى «پدر»، خوانده مى‌شود، خود را جانشين پطرس مى‌داند. رسول ديگرى به نام «پولُس» است كه عملًا از پطرس مهم‌تر است، و چنان كه خواهيم گفت بايد وى را معمار و بانى مسيحيّت كليسايى كنونى دانست. «٢» او نزد مسيحيان، ارج و منزلت والايى دارد. با اين كه در قرن اوّل ميلادى كتاب‌هاى زيادى پيرامون سيره رسولان نوشته شده، ولى تنها يكى از آن‌ها به نام «اعمال رسولان» رسميّت يافته است. اين كتاب داراى ٢٨ باب است. ابواب اوّل تا هشتم از ايّامى سخن مى‌گويند كه هنوز پولس به مسيحيّت نگرويده بود. در اين ابواب، عيسى (ع) بنده خدا و حتّى يك بار «پسر انسان» خوانده شد. «٣» به شهادت اناجيل، عنوان «پسر انسان» بسيار مورد علاقه و توجّه حضرت عيسى (ع) بوده است، چه اين كه اين لقب رايج‌ترين لقبى است كه عيسى در انجيل براى خود به كار مى‌برد. «٤» اما مسيحيان اين تعبير را درباره وى به كار نمى‌برند. از سوى ديگر، در همين هشت باب، عنوان رايج «پسر خدا» درباره آن حضرت به كار نرفته است، جز اين كه در برخى از نسخ اصلى آن كتاب كه در زمان‌هاى متأخّرترى نسخه بردارى شده، با افزودن يك فقره (باب هشتم، جمله ٣٨) عنوان «پسر خدا» براى حضرت عيسى بن مريم (ع) استعمال شده است.