رئيس حواريون، و بلكه مورد انكار قرار دادن عيسى (ع) توسّط آنان خبر داده است، «١» ولى قرآن كريم، حواريّون را- صرف نظر از نام و نشان آنان به ترتيبى كه در انجيل آمده است- مى‌ستايد و آن‌ها را در ايمان و اعتقادشان و نيز وفادارى نسبت به عيسى (ع) ثابت و استوار، معرّفى مى‌كند: وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَبِرَسُولِي قالُوا آمَنَّا وَاشْهَدْ باَنَّنا مُسْلِمُونَ «٢» ... قَالَ مَنْ أَنْصَارِي إَلَى اللّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصَارُ اللّهِ آمَنَّا بِاللّهِ وَاشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ «٣» (به خاطر آور) زمانى را كه به حواريّون، وحى (الهام) كرديم كه: «به من و فرستاده‌ام ايمان بياوريد!» آن‌ها گفتند: «ايمان آوريم، و گواه باش كه ما مسلمانيم!» ... (هنگامى كه عيسى از بنى اسرائيل، احساس كفر (و مخالفت) كرده،) گفت: كيست كه ياور من به سوى خدا (براى تبليغ آيين او) گردد؟ حواريون (شاگردانِ مخصوص او) گفتند: «ما، ياوران خداييم؛ به خدا ايمان آورديم؛ و تو (نيز) گواه باش كه ما اسلام آورده‌ايم. اين آيات به روشنى از ايمان و اعتقاد پايدار و راستين حواريّون عيسى (ع) و نيز وفادارى شان نسبت به عيسى مسيح (ع) و نصرت و يارى دين خدا به دست آن‌ها خبر مى‌دهد؛ و اگر چنان نمى‌بود قرآن چنين نمى‌گفت! دعوت به مبارزه و مقاومت‌ بر خلاف اين پندار نادرست درباره حضرت مسيح (ع) كه او اصلًا اهل مبارزه و ستيز حتّى با دشمنان سرسخت و ستمگر نبوده، و در هر صورت، صلح و آشتى را بر درگيرى و درشتى ترجيح مى‌داد! «٤» بنابر آن چه در همين انجيل كنونى آمده، آن حضرت همچون ساير رهبران راستين و بزرگ دينى و الهى هم مظهر رحمت و مغفرت الهى بود و هم مظهر قهر و غضب او.