پيشگويى مى‌كرد، مشكلى با يهوديان نداشته، و پذيرش پيام دعوت او نيز بر آن‌ها آسان بوده است؛ زيرا يهوديان بر اين باور بوده‌اند كه عيسى همان «مسيح موعود» مورد انتظارشان بوده و به عنوان يك پادشاه از سلسله پادشاهان مقتدر يهود همچون داوود و سليمان، ظاهر خواهد شد و براى تشكيل دولت و حكومت مورد دل خواه آن‌ها و تحقّق «آرمانشهر خدايى» اقدام خواهد كرد! امّا از آن هنگام كه دانستند وى نه تنها آرزوى آن‌ها براى قيام يك «مسيح فاتح» را بر نمى‌آورد، بلكه بر ضد ناهنجارى‌هاى اخلاقى و رفتارهاى ناپسند آنان به ويژه كاهنان و رؤساى قبايل مذهبى يهود، به ستيز نيز بر خاسته است، مخالفت ودشمنى با او را اشكار كرده، و در صدد نابودى او بر آمده‌اند. حضرت مسيح (ع) در واپسين روز زندگى، پيش از صعود به آسمان، به شاگردان خود سفارش كرد بشارت را به سراسر جهان بگسترانند وهمه امّت‌ها را شاگرد خود سازند. «١» حواريون‌ تبليغ، تعليم و موعظه‌هاى عيسى (ع) باعث شد گروهى از يهود و غير يهود به او ايمان آورند. او از ميان ايمان آورندگان ١٢ نفر را به شاگردى و هم نشينى خود برگزيد كه همواره با او بودند و سخنان او را شنيده و كردار و رفتار او را با چشم مى‌ديدند تا تعاليم او را در جهان سراسر، منتشر سازند. اين دوازده تن را «حواريّون» «٢»، لقب داده‌اند و مسيحيان آن‌ها را «رسولان» مى‌دانند؛ و طبق مندرجات كتاب رسولان، انتشار مسيحيّت توسّط آن‌ها انجام گرفته است. اسامى آن‌ها عبارت است از: ١- شمعون (معروف به پطرس) ٢- انْدرياس (برادر پطرس) ٣- يعقوب (پسر زَبْدَى)