بنابر روايت اناجيل، عيسى (ع) پس از سپرى كردن دوره كوتاه رياضت چهل روزه در بيابان‌هاى اردن، به شهر جليل بازگشت، و عوت خود را به طور رسمى آغاز كرده و به موعظه مردم پرداخت. او نيز بشارت مى‌داد كه وقت، تمام شد و ملكوت آسمان، نزديك است؛ پس توبه كنيد و به بشارت انجيل، ايمان بياوريد. سخنان الهى كه او بر زبان مى‌آورد آن چنان با معنويّت و پرجاذبه بود كه در نفوس مستعد، موجب تحوّل عميق روحى، ايمان و اطمينان مى‌شد. از اين رو، پس از هر سخنرانى و موعظه، جمع كثيرى بى درنگ، با ايمان به گفته‌هايش به آيين او مى‌گرويدند. از جمله ايمان آورندگان نخستين به عيسى (ع)، چهار تن به نام‌هاى شمعون (پطرس)، اندرياس، يعقوب و يوحنّا، از ماهيگيران كنار دريا مى‌باشند كه پس از شنيدن مواعظ عيسى بلافاصله به او ايمان آورده، دام‌هاى خويش را رها كردند و به دنبال آن حضرت، راه افتادند. اين چهار تن، جزو كسانى به شمار مى‌روند كه به عنوان حوّاريون حضرت عيسى، شهرت دارند. در آن زمان، اطراف درياى جليل، شهرهاى پرجمعيّت زيادى مانند «طبريا»، «تريكه»، «كفرنا حوم» و ... وجود داشت، و عيسى (ع) رسالت خود را در همين شهرها و اطراف آن‌ها آغاز كرد؛ و «كفرناحوم» را به عنوان مركز فعّاليّت‌هاى تبليغى و دعوت خويش برگزيده بود؛ زيرا خانه شمعون پطرس در آن جا بود. وى كه تعاليم خود را ابتدا، در روز سبت (شنبه) در كنيسه‌ها و معابد يهود، شروع كرده بود، پس از آن كه جمعيّت گروندگان به آيين او، رو به فزونى نهاد- به طورى كه در كنيسه‌ها، براى همه آن‌ها جا نبود- به بازارها و مزارع بيرون شهر مى‌رفت و در جمع مردم، موعظه و تبليغ مى‌كرد. «١» پيامبر بنى اسرائيل‌ حضرت عيسى مسيح (ع) خود را پيامبر خدا، معرّفى مى‌كرد، و شاگردان و معاصرانش نيز او را پيامبرى بزرگ مى‌دانستند؛ و همان طور كه پيشتر اشاره شد بر خلاف مسيحيان (و مسلمانان) كه حضرت عيسى (ع) را همان مسيح موعود و پيامبرى‌