استوار ساخته، و همگى را به محبت ودوستى فرا خوانده با مخالفت و اعتراض شديد يهوديان، مواجه گشت؛ زيرا آن‌ها چنين مسيحى را انتظار نمى‌كشيدند و چنين انتظارى هم از او نداشته‌اند. بلكه آن‌ها مسيحى را انتظار مى‌كشيدند كه وقتى آمد همچون شاهان گذشته بنى اسرائيل بر تخت شاهى و اريكه قدت سياسى، تكيه زند و آن اقتدار و سيطره ديرينه آن‌ها را ديگر بار احيا كند. اين بود كه آنان به مواعظ، پندها و اندرزهاى حكيمانه و انسان ساز آن پيامبر بزرگ الهى، دل نسپردند، بلكه چنان كه بعداً شرح خواهيم داد كاهنان و رؤساى قبايل يهود كه شيوه دعوت او و نيز احترام خاصى كه به طبقه مستضعف مى‌گذاشت، را منافى اهداف دنيايى و رياست‌طلبى خويش مى‌پنداشتند دامنه اعتراض‌ها و مخالفت‌هايشان را تا آن جا بالا بردند كه به مهدور الدّم بودن آن حضرت، فتوا داده، و حاكم رومى فلسطين را تحريك كردند تا او را به دار آويخت. «١» پيدايش صهيونيسم‌ «صهيونيسم» يا «صهيونيزم»، گرفته شده از واژه «صهيون» به معناى كوه خشك يا پر آفتاب، نام تپّه‌اى بلند در جنوب شرقى شهر قدس است «٢»، كه در كتاب تورات به عنوان شهر داوود تعريف شده است؛ و داراى آثار واماكن مذهبى و تاريخى گوناگونى بوده است. در بعضى از افسانه‌هاى يهوديان آمده كه منجى قوم يهود، پس از ظهور از اين كوه، قدرت مطلقه آنان را بر تمام اقوام و ملل جهان گسترش داده، مستقر خواهد ساخت. پديده صهيونيسم به رغم ادّعاى برخى از منابع با تشكيل نخستين كنگره علنى و رسمى صهيونيست‌ها در شهر «بال» سوئيس در سال ١٢٧٦ هجرى شمسى (١٨٩٧ م) به وجود نيامده است، بلكه بذرهاى عملى و اوّليّه آن مدّت‌ها پيش از ورود اين واژه به جهان سياست، پاشيده شده بود؛ و كنگره بال زمان، آغاز علنى شدن فعّاليّت صهيونيسم به شمار مى‌رود. از اين رو، گرچه بعضى از نمودها و مظاهر صهيونيسم را در اواخر قرن نوزدهم‌