مهاجم فلسطينى كشته شد، جوان دلاور و خردمندى به نام داوود (ع) به فرمانروايى بنى اسرائيل و كنعانيان برگزيده شد. داوود (ع) پسر «يسا» از اسباط «يهودا» بود، وى نخستين فرمانرواى نيرومند و مقتدر بنى اسرائيل به شمار مى‌رود، كه در حدود سال ٩٧٠ پيش از ميلاد مسيح مى‌زيسته است. داوود (ع) پس از مبارزات و جنگ‌هاى سخت، سرانجام توانست شهر حسّاس و مهم «اورشليم» را به طور كامل تسخير كند، و آن‌جا را مركز حكومت خويش گرداند. در كتب عهد عتيق، نغمه‌هاى بسيار زيبايى به‌نام «مزامير» يا «زنور» وجود دارد كه به وى منسوب است، و از آثار مهمّ ادبى جهان، محسوب مى‌شود. در دوران حكومت حضرت داوود (ع) ملّت يهود، آسايش و آرامش خاطر يافته، و از آن حالت تشتّت و پراكندگى به وحدت و اقتدار كامل رسيدند؛ و به اين وسيله به دولت آرمانى خويش، دست يافتند. سرانجام داوود (ع) پس از عمرى مبارزه و تلاش در راه استقرار حكومت عدل و داد در سايه خدا پرستى و توحيد، دار فانى را وداع گفت. پس از او فرزند خردمند و با كياست و سياست او يعنى حضرت سليمان نبى (ع) بر كرسى حكومت، تكيه زده و رهبرى امت يهود را برعهده گرفت. «١» در كتب عهد عتيق، سه كتاب نيز به نام‌هاى «امثال سليمان نبى»، «جامعه سليمان» و «غزل غزل‌ها» وجود دارد كه به او منسوب است. ولى پژوهشگران، صحّت اين انتساب را مورد ترديد قرار مى‌دهند. در دوران حاكميّت و حكومت حضرت سليمان (ع) مجد و عظمت و نيز عزت و شوكت بنى اسرائيل به نقطه اوج خود رسيد؛ چون آن حضرت با برخوردارى از امدادهاى غيبى و موهبت‌هاى ويژه الهى، شعاع حاكميّت و قلمرو حكومتى خويش را گسترش داده، و بر بخش‌هاى بزرگى از جهان آن روز، مسلّط شد، و علاوه بر توده‌هاى‌