پرهيز كرده، و از پذيرش غير نژاد يهود در دين خود، امتناع ورزيده و مى‌ورزند؛ زيرا غير نژاد يهود را شايسته در آمدن در دين خويش نمى‌دانند! كه اين خود، دليل روشنى بر حسّ برترى جويى و خوى نژاد پرستى قوم يهود مى‌باشد. ابراهيم، نياى بزرگ قوم يهود يهود پيشينه خود را به حضرت ابراهيم (ع) مى‌رسانند. «١» ابراهيم را در زبان عبرى «ابرام» به معناى «پدر عالى قدر» مى‌خوانند، وى پدر همه پيامبران بنى اسرائيل- و نيز نياى بزرگ حضرت محمّد (ص)- است. بنا به نقل اخبار كتب يهوديان، قبيله حضرت ابراهيم (ع) مانند ديگر قبايل و عشاير سامى نژاد، يعنى نياكان بابلى‌ها، آرامى‌ها، فنيقى‌ها، عموريان و كنعانيان پس از قرن‌ها بيابان گردى و خانه به دوشى، از حالت حركت و چرخش به در آمده، و استقرار و قرار يافته‌اند. بر اين اساس، قبيله ابراهيم نيز روزگارى در كشور بابل (بين النهرين) و در شهرى به نام «اور»- واقع در جنوب بين النّهرين- كه از شهرهاى «كلده» بوده، و ظاهراً زادگاه ابراهيم (ع) هم به شمار مى‌رود، سكونت اختيار كرده بوده‌اند. اما پس از مدتى به خاطر اين كه اوضاع اجتماعى آن جا- براثر يورش اقوام مهاجم آريايى- دستخوش اختلال و آشفتگى گرديده بود ناچار شد با همسرش سارا (ساره) و برادر زاده‌اش لوط و همراه با قبيله كوچك خود از شهر اور رو به سوى مغرب نهاده، و به شهر «حرّان» در منتهى اليه سر حدّ شمالى بيابان عربستان «٢» رهسپار گردد و در آن جا هم با پيروان آيين خرافى و بت پرستى و نيز پديده پرستان، مواجه مى‌شود، و چون زمينه‌