فصل دوم: يهود درباره واژه يهود نوشته‌اند: يهود از فعل «هاد يهود» به معناى «تاب يتوب» يعنى هدايت يافتن از طريق توبه كردن- پس از گوساله پرستى- است. يا به علّت انتساب به «يهودا» فرزند بزرگ حضرت يعقوب به اين نام، شهرت يافته‌اند. «١» همچنين يهوديان را «بنى اسرائيل» نيز مى‌گويند، و اسرائيل نام يعقوب پيامبر (ع) است؛ پس بنى اسرائيل، يعنى فرزندان يعقوب پيامبر. نيز آن‌ها را «كليميان» يا «موسويان» مى‌گويند؛ و «كليم» لقب حضرت موسى (ع) است، چون آن حضرت ملقب به موسى كليم الله بود، آن هم به خاطر هم سخن شدن با خدا و گفت و گو با اوست؛ و معناى موسويان هم روشن است، و آن يعنى منسوب به حضرت موسى، كه هر دو نام، نمايانگر پيروى يهوديان از شريعت حضرت موسى (ع) است. يهوديان پيوسته اصرار مى‌ورزند كه پيوندى ناگسستنى ميان نژاد، خاك و دين يهود، وجود دارد؛ و بر اين اساس، در ادبيات ملى ودينى آن‌ها از «ارض موعود» و سرزمين آبا و اجدادى، سخن مى‌رود، كه بنا به ادّعاى آنان كنعان و فلسطين مى‌باشد. «٢» «٣» نيز آن‌ها در طول تاريخ كوشيده و مى‌كوشند تا عامل نژاد را در گرايش دينى خود مؤثّر، اعلام كنند، و بر اساس اين پندار است كه از تبليغ وارائه مذهب يهودى در ميان ساير ملل،