٣. نماز و قبله‌ نماز بهائيان نُه ركعت است كه صبح و ظهر و شب خوانده مى‌شود و بيشتر آن را بهاءاللَّه از آنان برداشته است. قبله بهائيان طبق نظر بهاءاللَّه به طرف «عكّا» محل زندگى و قبر بهاءاللَّه است. ٤. حج‌ على‌محمد باب، خانه محل ولادت خود را در شهر شيراز، به عنوان بيت‌اللَّه الحرام معرفى كرد و پيروانش را به زيارت و حجّ آن ترغيب نمود. وى در كتاب بيان مى‌گويد: «در مورد بيت الحرام، خلاصه آنكه براى خداوند مكانى نبوده و هميشه نخواهد بود. هر زمينى كه به خود نسبت داده، آنجا خانه اوست. امّا بهاءاللَّه، همانگونه كه قبله را به عكّا (محل زندگى و دفن خود) تغيير داد، همانجا را هم، بيت الحرام قرار داد، وى مى‌گويد: «به تحقيق كه خدا بر هر كسى از شما كه استطاعت داشته باشد، حكم به حج خدا (محل دفن او در عكّا) كرده است، غير از زنها خدا آنها را معاف داشته است. رحمتى است از نزد او بدرستى كه او هر آينه معطى وهاب است.» بهائيان براى هر دو مكان احترام و تقدس قائلند. ٥. طهارت و نجاست‌ على‌محمد باب، فضله موش، خفاش و ابابيل و نيز منى را پاك اعلام كرده بود و نجاست ساير مواردى را كه در شريعت اسلام نجس به شمار مى‌رود، ردّ نكرده بود. براى تطهير، پنج چيز را مطهّر كرده بود؛ آتش، هوا، آب، خاك و كتاب خدا (بيان) كيفيت تطهير شى‌ء نجس، به وسيله «بيان» به اين صورت است كه نام باب را به هر ميزان كه ميسّر است، با (٦٦) بار خواندن آيه تطهير بر آن شى‌ء مى‌خوانند تا پاك شود. آيه تطهير در «بيان» چنين است: «اللَّه اطهر». اين آيه را در هنگام تطهير اشياء نجس شده، با هر يك از مطهرات چهارگانه بر زبان جارى كنند. امّا بهاءاللَّه همه نجاسات را بدون استثناء پاك اعلام كرد و گفت: «... همچنين خدا